Hoofdstukindex:

xHarryenKlenyKleny en Harry Bimolt (foto links) zijn de enige volle nicht en neef van Harry Muskee. Zij zijn de twee kinderen van Jantina (Zus), de zus van Hendrik Muskee, Harry’s vader. Jantina en Hendrik waren op hun beurt weer de dochter en zoon van Harm en Geertje Muskee, die dus de grootouders waren van Harry Muskee en Kleny en Harry Bimolt.

Jantina trouwde met Frits Bimolt, de bekende voetballer van Achilles 1894 en later van PEC Zwolle. Hendrik Muskee trouwde met Christina Maria Hars, oftewel Stien. Uit dit huwelijk werd Harry geboren, als enig kind dus.

Harry Bimolt werkte vele jaren als vertegenwoordiger in de farmaceutische industrie. Jaren geleden gooide hij echter radicaal het roer om en startte hij zijn eigen bedrijfje als personal coach/arbeidsbemiddelaar, een beroep dat hij tot zijn pensionering uitoefende. Harry is al tweeënveertig jaar getrouwd met Thea. Samen hebben ze een dochter, Angelique.

Kleny Bimolt genoot in de jaren zestig bekendheid als topzwemster. Ze deed mee aan twee Olympische Spelen. In Tokio (1964) won ze een zilveren medaille op de 4 x 100 meter wisselslagestafette (samen met onder meer Ada Kok en Erica Terpstra). Op deze afstand zwommen zij in hetzelfde jaar een wereldrecord. Tijdens en na haar zwemcarrière werkte ze veertig jaar bij het Nieuwsblad van het Noorden. Aanvankelijk als correctrice (hetzelfde beroep als Harry Muskee bij de Drentse- en Asser Courant), uiteindelijk als eindredacteur. Kleny woont in Leens.

 

XXRozenstraatHarry Muskee’s vader Hendrik was aan het begin van de oorlog in Rotterdam gedetacheerd, waar hij na de capitulatie nog enige tijd gevangen heeft gezeten. Na de hereniging met zijn zwangere Stien trok het stel naar Assen.

Hoewel de officiële lezing is dat Harry Muskee op 10 juni 1941 aldaar in het Wilhelmina-ziekenhuis werd geboren, hanteren Harry en Kleny Bimolt een andere versie. "Tante Stien en ome Henk woonden destijds in de Rozenstraat 16," vertelt Kleny (zie foto, nummer 16 is links achterin de straat). "Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is Harry Muskee daar (thuis) geboren. Onze andere oma van vaders zijde, Klena Bimolt, woonde een paar huizen verder in dezelfde straat. Zij heeft bij de bevalling geholpen en Harry ter wereld gebracht. Bakeren werd dat toen genoemd, bij de geboorte assisteren en het pasgeboren kind en de moeder verzorgen. Als Harry in het ziekenhuis was geboren, had oma Bimolt dat nooit kunnen doen."


Terug naar Assen
xHarry en tante Dee in Rotterdam kopieNa de oorlog moest Hendrik opnieuw in dienst en trokken Harry en zijn moeder enige tijd te Rotterdam in bij Stiens moeder, Dirkje Hars (links met de kleine Harry), die was getrouwd met Leendert Oonk.

Toen bij de  moeder van Harry Muskee multiple sclerose werd geconstateerd en haar gezondheid dermate verslechterde dat zij voortdurend verpleging nodig had, keerden Henk, Stien en de jonge Harry in 1946 terug naar Assen, waar zij introkken bij Henks moeder Geertje, in de Lodewijk Napoleonstraat 31.

"En in dat huis ben ik dus weer geboren," lacht Kleny. "In juli 1945, bij oma Muskee. Het was net na de oorlog. Mijn vader had bij zijn ouders in Assen ondergedoken gezeten. Hij had meegedaan aan de Spoorwegstaking. Ze zouden teruggaan naar Groningen, maar omdat ik op het punt stond ter wereld te komen, zijn ze daar nog even gebleven, totdat ik geboren was."

Harry en Kleny Bimolt hebben hun neef Harry Muskee vrij goed gekend. "Onze grootouders van zowel moeders als vaders zijde woonden in Assen dicht bij elkaar in de buurt," vertelt Harry Bimolt. "Oma en opa Bimolt woonden na de oorlog in het blauwe dorp. Het was maar een klein stukje lopen naar de Lodewijk Napoleonstraat."

XXHarryfietsjeLNapoleonOmdat Harry Muskee zes jaar ouder was dan Harry Bimolt werd Muskee in de familie 'Grote Harry' genoemd en Bimolt 'Kleine Harry', of soms ook wel 'Andere Harry'.

Harry: "Wij woonden in Groningen in de IJsselstraat, maar wij waren heel vaak in Assen, bij opa en oma Bimolt. Vooral in de vakanties en tijdens de feestdagen. Omdat mijn vader bij de Spoorwegen werkte, konden wij makkelijk per trein heen en weer reizen. We wandelden van de ene oma naar de andere en dan zagen we Harry dus ook vaak, vooral toen ze naar de Vondellaan 97 waren verhuisd."  

Kleny: "Het leeftijdsverschil was best wel groot. Maar we waren graag bij Harry (links op zijn fietsje in de Lodewijk Napoleonstraat) en we voelden ons altijd welkom. Aan de Vondellaan had hij zo’n pijpela-kamertje. Daar draaide hij zijn muziek, vooral skiffle, Buddy Holly en Elvis Presley, zijn grote voorbeeld. Later kwam daar de blues bij. Hij las boeken van Jean Paul Sartre en W.F. Hermans. Daar snapten wij niks van, dus dat was machtig interessant."


Op de Puch
XXJongeharrymetmoederToen Muskee (links op jeugdige leeftijd samen met moeder Stien) zijn eerste brommer kreeg, een Puch, zat neef Bimolt vaak bij hem achterop. "Ik was zes jaar jonger, maar ik mocht altijd mee, geen probleem. Hij vond het wel leuk geloof ik, zo’n jonger neefje. Zo heb ik zijn vrienden ook leren kennen. Ik hobbelde er als jochie wel achteraan. Harry haalde wel streken uit hoor. Ik weet nog dat hij op de MULO een leraar een dreun heeft verkocht. Harry lette niet erg op en keek naar buiten om auto’s te turven. Iedere wagen die voorbij kwam werd genoteerd. De leraar werd daar zó boos om dat hij Harry een klap gaf. Harry heeft toen teruggeslagen, z’n tas gepakt en gezegd: Ik ben thuis niet gewend dat m’n vader me slaat, en dan doe jij dat dus ook niet! Vervolgens is hij de klas uitgelopen."

Kleny: "Wij hadden er toen nog geen idee dat Harry later groot zou worden in de muziek. Hij ging bij de Drentse en Asser Courant als corrector werken. Eelco Gelling zat daar ook, als leerling-fotograaf. Toen ik bij het Nieuwsblad van het Noorden begon, heeft Harry mij de correctietekens nog bijgebracht. Die zal ik je wel even leren, beloofde hij."

XXHenk Muskee Frits Bimolt en Stien Muskee-HarsMuskee’s ouders, Henk en Stien (links op de foto, met achter hen Frits Bimolt) waren in die tijd een opvallend stel in Assen. Met name door de wijze waarop zij zich door de stad voortbewogen. Dat kwam door de ziekte waaraan Stien leed. Henk had achter zijn fiets een invalidewagen laten monteren om zijn vrouw te kunnen vervoeren, een stalen constructie, met rotan bekleed, mooi en sterk, naar Indisch model. Kleny: "Zelfs oma Muskee, die een zware vrouw was, werd daarin af en toe vervoerd. Maar hij was voornamelijk bestemd voor tante Stien. Wij konden er gewoon bij achterop staan. Zo fietste oom Henk ons naar de stad en dan parkeerden we in de Kruisstraat, langs de stoeprand. Oom Henk ging zijn boodschappen doen en tante Stien bleef zitten en keuvelde met iedereen die maar langs kwam."

XXHaryBimoltmuseumHarry: "Ik heb nog wel meegemaakt dat Tante Stien in de Lodewijk Napoleonstraat voorzichtig rondjes rond de tafel liep. In de Vondellaan kon ze dat niet meer en zat ze de hele dag in een stoel, met van die hoge brede leuningen. Met een plaid over haar benen. Onder zo’n smeedijzeren lamp en daar hing dan zo’n vilten papegaai aan. Dat beeld blijft me altijd bij. Net zoals dat tante Stien, ondanks haar ziekte, altijd vrolijk was, heel lief. Iedereen was gek op haar. Kleny en ik zaten bij haar op de stoelleuning en dan zongen we altijd samen. Harry droeg zijn moeder regelmatig naar de WC. Dat was best lastig, want dat toilet zat in een klein gangetje. Je moest een moeilijke draaibeweging maken om die WC binnen te komen. Maar Harry beheerste dat perfect. Hij deed dat dus vaker."


Genuanceerd
Harry’s moeder Stien overleed in 1961. Hij zat in militaire dienst in Amersfoort, toen hij bericht kreeg dat het plots erg slecht met haar ging. Kleny Bimolt: "Het was zondag 28 augustus, Gronings Ontzet. Wij waren op de kermis. Vader en moeder vertrokken direct naar Assen. Vader is daar naar het station gefietst om Harry van de trein te halen. Vervolgens is hij met Harry achterop snel naar het ziekenhuis gereden. Harry was net te laat om zijn moeder nog levend te zien. Dat was een zeer trieste situatie."

XXFamilieportretNa het overlijden van zijn moeder bleef Harry dus achter met zijn vader en grootmoeder, Geertje. Over het beeld van oma Muskee (op de foto met haar man Harm, dochter Jantina en de vroeg overleden zoon Jan. Harry's vader Henk ontbreekt), die vaak is afgeschilderd als een harde, onpersoonlijke vrouw, schetsen broer en zus Bimolt toch een wat genuanceerder beeld.

Harry: "Oma was weliswaar de baas in huis, maar toch accepteerde ze best veel. Ze was een imposante vrouw met handen als kolenschoppen. Zo drukte ze met de duim een wesp dood tegen het raam. Ze liep met een stok, want ze had stijve benen, problemen met haar heupen. Ze kon ook niet bukken en had zo’n lange kooltjestang om dingen van de grond op te pakken. Als oma het ergens niet mee eens was, sloeg ze plots met die stok keihard op tafel. Nou, dan werd het wel stil…"  

"Harry had geen sterke band met zijn vader en daarom was oma vader, moeder en (vooral) opvoeder tegelijk," vervolgt Bimolt. "Oma besliste en Harry accepteerde dit ook van haar. Als hij thuis kwam was vaak het eerste dat hij riep: Oop, mak wat? Pak maar een kap stoet, zei ze dan. Ze had een goede band met Harry. Zijn vrienden kwamen vaak en graag over de vloer. Het kwam best voor dat Harry en oma woorden met elkaar hadden, maar Harry’s respect was groot. Oma had een vreemd soort humor, die je moest herkennen en begrijpen. Maar dat zij een idioot kleinzoontje had dat ze moest opvoeden, zo lag het pertinent niet. Dat Harry ook gek met zijn oma was, blijkt mede uit het feit dat er in Harry en Douwina’s huis in Rolde een grote foto van oma in het trapportaal hing. Iedere avond als Harry naar boven ging, zei hij zijn opoe welterusten, met een handkus. Nou, dat doe je niet als je geen goede band met elkaar hebt gehad."

xCorps des invalidesHarry Muskee is één keer met de familie Bimolt mee op vakantie geweest. "Toen wij nog jonger waren, werden we zoals gezegd vaak in Assen ondergebracht bij oma en opa Bimolt," vertelt Harry. "Later wilden onze ouders gewoon met ons op vakantie. Zo ook in 1954. Zij hadden een huisje gehuurd in de bossen bij Ommen. Harry was nog nooit op vakantie geweest en toen hebben mijn ouders gezegd: Dan nemen we die jongen toch gewoon mee? Harry vond dat erg leuk."

Er zijn foto’s van die vakantie (ook te zien in het C+B Museum), waarop het drietal ('Grote Harry', 'Kleine Harry' en Kleny) er zo te zien fysiek slecht aan toe is. Kleny, lachend: "Harry Muskee had verkeerde schoenen meegekregen op vakantie, die bleken te klein. Hij had daar al een paar dagen op gelopen en zijn voeten waren kapot. Hij heeft toen tijdelijk schoenen van mij aangekregen, maar hij liep toch moeilijk en met een stok. Later hebben we nog nieuwe basketbalschoenen voor hem gekocht. Ik was uit een kruiwagen gevallen en had mijn arm gebroken en mijn broer had teveel ijs gegeten en had buikpijn. Het was 32 graden, maar hij had twee trainingsbroeken over elkaar aan om zijn buik warm te houden…"

Harry: "Ik noem ons dan ook het Corps des Invalides op die foto’s… We hadden allemaal wat… Maar het was een leuke vakantie, die ik me altijd zal blijven herinneren."


Gitarist bij C+B?
Harry Bimolt had gitaarles bij Alberti, in het Groningse Zuiderpark. Hij kon aardig met het instrument overweg en is zelfs nog door Muskee benaderd om bij C+B te komen spelen. "Dat was toen Hans Kinds de groep tijdelijk had verlaten vanwege zijn dienstplicht. Ik was ook slaggitarist en Muskee vroeg: Is dat niks voor jou? Ik wilde dolgraag, maar ik kreeg in maart 1966 ook mijn oproep voor militaire dienst. Het is er dus helaas niet van gekomen. Ik heb daarna ook nooit meer gespeeld. Mijn gitaar is aan de muur beland en daar hangt-ie nu nog."

XXOldfashioned kopieHarry Muskee speelde voor die tijd onder meer in The Old Fashioned Jazz Group. Bimolt: "Hierin stond hij tot mijn stomme verbazing aan zo’n bas te plukken. Met een verveeld gezicht, want hij vond er niks aan. Hij wilde alleen zijn vocale capaciteiten tonen en dat kwam er nauwelijks van. Maar die chagrijnige houding leverde hem wel vrouwelijke attentie op, want heel wat dames vonden dat stuurse juist aantrekkelijk. Vervolgens kwam de overgang naar The Rocking Strings, waar hij veel meer mocht zingen. In die periode heb ik ook Eelco Gelling leren kennen. Uiteindelijk volgde de transformatie naar Cuby & the Blizzards."

Kleny: "Ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat ze vaak als C+B in het voorkamertje aan de Vondellaan stonden te oefenen en dat oma er ook nog was. Dat moet dus in de beginperiode zijn geweest, want oma is in 1965 overleden."


Voorkamer
Harry: "Het is eigenlijk ongelooflijk dat oma The Blizzards daar gewoon liet repeteren, bij haar mooie cyclamen, waar ze gek op was. Zij zat zelf in de achterkamer met alleen een glaswand ertussen. Soms viel ze er gewoon bij in slaap. Ja hoor, geen enkel probleem. Ook de andere jongens verbaasden zich daarover. Dat ze dat accepteerde, inclusief die herrie, zegt ook wel iets over haar relatie met Harry. Wat vrijwel niemand weet is dat ook de Engelse groep The Scorpions daar een keer heeft gerepeteerd, in die voorkamer. Die hadden toen een hit met Hello Josephine. Daarin zat dat rare refreintje met die hoge gilstem: Ha, ha, ha, ha, ha. Dat vond oma prachtig…"

xJongeKleny kopieHet overlijden van zijn oma in 1965 betekende tevens dat er een einde zou komen aan Harry’s verblijf aan de Vondellaan. Zijn vader kreeg korte tijd later kennis aan een nieuwe vrouw, Greta Nonkes, waarmee hij ook zou trouwen. Harry had weinig met zijn 'stiefmoeder', in tegendeel!

Kleny: "Hij wilde er echt niets van weten. Greta bracht nog een zoon mee, Wim, die vijf jaar jonger was. Wim was qua uiterlijk precies het tegenovergestelde van Harry, die er natuurlijk uitzag als een echte Blizzard. Maar Wim droeg een driedelig kostuum met een vlinderstrikje. Dat respecteerde Harry wel, zolang ze maar geen vrienden hoefden te zijn."
Volgens Harry en Kleny behandelde Greta de jonge Muskee ook niet al te vriendelijk. "Die muziek haatte ze en ze vond die wilde gasten maar eng. Ze snapte ook niet dat Henk dat allemaal maar goed vond van zijn zoon. En dat hij ook nog thuis woonde… Eigenlijk wilde ze hem het liefste de deur uit hebben," aldus Harry.

En dat gebeurde dan ook. Harry vertrok en verhuisde tijdelijk naar een kamer aan de Collardslaan. Manager Jan Venhuizen regelde dat voor hem. "Harry kwam in die tijd ook vaker bij ons aan in Groningen. Hij kon bijzonder goed met mijn ouders overweg. Hij is daar ook zijn eerste singletje nog komen brengen, samen met Eelco: Stumble and Fall. God, wat was hij trots," herinnert Bimolt zich. "Ik ook trouwens."


De bontjas
Legendarisch is het verhaal van de bontjas van tante Zus. Muskee en Eelco Gelling waren in Groningen geweest en wipten daarna ook nog even bij de Bimolts aan, om een boterhammetje mee te eten. Daarna zouden ze weer met de trein naar Assen terugkeren.
xHarrybontjasKleny: "In de gang stond een kapstok met daaraan een oude bontjas van mijn moeder. Harry vroeg: Tante Zus is die bontjas van u? Toen mijn moeder, die al vermoedde wat er ging komen, bevestigend antwoordde en zei dat ze hem weinig meer droeg, sprong Harry daar gretig op in: Mag ik ‘m dan hebben? Om hem op het toneel te dragen? Het mooie was toch allang van die jas af en mijn moeder zei: Ja joh, neem hem maar mee. Harry heeft hem gelijk aan gedaan en die jas ging ook niet meer uit. Die bontjas heeft Harry trouwens nog jaren gedragen. Ook op foto’s is hij erin te zien."

"Nu was het de gewoonte dat mijn vader altijd even meeliep naar het station," vervolgt Harry Bimolt het verhaal. "Mijn vader schaamde zich een beetje voor die knullen. Hij wilde eigenlijk niet met dat langharige, 'werkschuw tuig' worden gezien. En nu had Harry ook nog die rare bontjas aan. Maar goed, wij gingen weg en we liepen op het Emma-viaduct bij het station. Er reed ons een politieman voorbij die omkeek, vervolgens van zijn fiets sprong en Harry dolenthousiast om de nek vloog. Dat bleek Eric Nordholt te zijn, op dat moment inspecteur van politie in Groningen. Die twee kenden elkaar van school in Assen. Bovendien had Nordholt piano gespeeld in het Double-S-Combo, destijds een vrij bekend Asser bandje. Nordholt, die hoofdcommissaris van politie in Groningen en later in Amsterdam zou worden, stond natuurlijk in Groningen in hoog aanzien. En toen dacht mijn vader: Nou, als Nordholt zo met Muskee omgaat, dan doet die jongen het zo slecht nog niet, dan heeft hij kennelijk toch wel wat bereikt. Vanaf dat moment is mijn vader anders over Harry als artiest gaan denken."

Ondertussen was Kleny Bimolt druk bezig met haar zwemcarrière. Ze werd een topper en brak snel door op internationaal niveau. "Rond die tijd ben ik zelf het contact met Harry een beetje verloren. Ik was vaak in het buitenland en daar tussendoor trainde ik natuurlijk heel veel. Ik had Olympisch zilver gewonnen in Tokio en ik weet nog heel goed dat we op de laatste dag
trainings- en badpakken ruilden met deelnemers uit andere landen. Ik had een Amerikaans trainingsjack bemachtigd met in grote letters USA op de rug en dat vond Harry Muskee zo mooi, dat ik dat aan hem heb gegeven. Hij heeft er ook nog in opgetreden. Hij was wel trots op me hoor. Die Kleny Bimolt, da’s mien nichie, vertelde hij dan trots."


Op de boerderij
XXBroodRond die tijd woonde Harry Muskee al geruime tijd in zijn boerderijtje in Grolloo. Harry Bimolt kan zich die jaren nog goed herinneren. "Ik was er bijna wekelijks. Ik was achttien, woonde nog steeds in Groningen en had al snel een auto. Als ik vrij was, dan ging ik vaak naar Grolloo. Je trof er altijd mensen, ook al was Harry er vaak niet. Het was er koud. De wind gierde door de balken. Wil je wat drinken? vroeg Harry altijd als ik kwam. Ja lekker, zei ik. Wat heb je? Alleen water, was steevast het antwoord. Vaak gingen we dan even naar Hofsteenge."

"Omdat ik een auto had, reed Harry vaak met me mee. Of ik bracht hem ergens naar toe. Herman Brood (boven) eveneens. Als hij terug moest naar Groningen, waar hij een tijdje woonde, stapte hij meestal bij mij in. Maar dat was afgelopen toen hij enkele jaren later ziek werd in mijn auto. We keerden terug van een optreden en Brood had enorm gezopen. Onderweg zei hij: Kun je even stoppen, ik ben misselijk. Voordat ik de auto aan de kant had gezet, trok hij het dashboardkastje open en kotste hij de hele boel onder. Nog vele maanden stonk mijn auto naar braaksel. Die lucht trok er maar heel langzaam uit. Een vroeg kunstwerkje van Herman Brood, laten we het daar maar op houden. Ik heb hem echter nooit meer meegenomen…"

XXZiekeHarryIn 1970 eindigde Harry Muskee’s verblijf aan de Voorstreek in Grolloo. Los van artistieke, had hij ook de nodige financiële problemen, niet in de laatste plaats door de fiscus, die hem en Eelco Gelling met allerlei belastingaanslagen bestookte. Het was een kleine twee jaar voordat C+B uit elkaar viel. Muskee betrok in Assen een appartement aan de Maria in Campislaan, op de zesde etage. Dat was de flat van Dick Beekman, die op dat moment bij Living Blues drumde. Toen Beekman een jaar later met justitie in aanraking kwam, trok Muskee in bij Sjoerd Punter, die twee verdiepingen lager woonde.

Harry Bimolt trouwde in augustus 1970 met zijn Thea en was eigenlijk op zoek naar woonruimte. Muskee vernam dit, kende de huisbaas en al snel was er voor het echtpaar Bimolt ook een woning beschikbaar in de flat. "Hij ging toen met name fanatiek aan de slag met voetbal, bij Achilles 1894," weet Harry nog. "Hij kwam vaak langs, even naar ons dochtertje kijken. Mijn vrouw Thea deed altijd zijn was. Dat was nog een behoorlijke klus, want hij droeg in die tijd van die ingeborduurde blouses en die moesten op de hand worden gewassen. In 1971 was hij een tijdje ziek. Hij at weinig. Toen hebben we hem naar beneden gehaald, om hem een beetje te verzorgen. Overdag zat hij bij Thea. Ik was naar m’n werk. ’s Avonds waren we bij elkaar, totdat hij naar boven ging om in zijn eigen bed te slapen. Dat was eigenlijk best gezellig. Ik heb nog een foto (boven) van hem gemaakt op onze bank. Dat was toch een heel andere Harry. Daar viel dat masker af en had hij een veel zachtere uitdrukking op zijn gezicht. Hij leek daar op zijn moeder, op tante Stien. Toen hij ouder werd, ging hij steeds meer op zijn vader lijken. Dat vond hij verschrikkelijk."

XXHarryenvaderHarry’s vader Henk (links samen op de foto), die zijn enige zoon overigens altijd 'Bout' noemde, overleed in augustus 1993. Hij had jaren geen contact meer met hem gehad.

"Harry is niet naar de crematie geweest, maar heeft hem wel bezocht in het mortuarium toen hij opgebaard lag en er op dat moment niemand bij was. Hij is over de relatie met zijn vader altijd erg gesloten geweest. Ik hoorde in 2006 een keer ’s nachts een interview op de radio van Harry met Martin Simek. Daarin werd zijn vader kort genoemd. Harry wilde er weinig over kwijt. Maar Simek vroeg door op zijn bekende manier: Maar Harry, hoe kun je daar zo makkelijk overheen stappen? We praten toch over jouw eigen vader? En toen brak Harry in huilen uit. Dat was heel bijzonder. Ik zou dat interview nog wel eens terug willen horen," aldus Harry Bimolt.


Nachtleven
Aan de Maria in Campislaan kwamen vele bekenden Harry opzoeken. "Rob Hoeke kwam er vaak, Herman Brood ook, evenals George Kooijmans. Harry had natuurlijk een heel ander bioritme. Wij kwamen wel eens ’s avond laat thuis. Waren we naar m’n schoonouders geweest of zo. We gingen de flat binnen en Harry kwam er uit. Moet je niet slapen? vroegen we. Nee zei Harry dan, ik ga nu LEVEN. Hij had dan nog een optreden of hij ging per taxi het uitgaansleven in."

XXHarrydrankNa de Maria in Campis-periode woonde Harry Muskee jaren in een andere flat, aan de Assense Smetanalaan. Het waren karige jaren, met steeds wisselende bandjes, ruzies en problemen, magere contracten, middelmatige platen en optredens in obscure clubs en jeugdhonks.

In die tijd woonde Harry samen met de beeldschone Mariska Cock. Harry Bimolt: "Wij noemden dat stel altijd gekscherend The Beauty and the Beast. Wat moest Harry nou met zo’n mooie vrouw? Maar die relatie heeft toch ruim tien jaar stand gehouden. Toen die ophield heeft Harry het ook daar heel moeilijk mee gehad. Ik had Harry zelf ook al een hele tijd niet meer gezien en op goede dag kwam ik hem toevallig tegen bij de C1000-supermarkt in de Asser wijk Peelo. Harry met zo’n boodschappenmandje aan z’n arm. Hoe is het joh? vroeg ik aan hem. En opeens begon hij te janken, zo middenin die winkel. Dat kon natuurlijk niet. Ik heb hem vervolgens mee naar huis genomen. Hij heeft toen bij mij een tijd zitten uithuilen. Hij was werkelijk totaal van slag. Ik denk dat er toen een heleboel speelde, niet alleen artistiek en geestelijk, maar ook wat drank en drugs betreft. Douwina Oosterhof heeft hem daar uiteindelijk uitgehaald. Het was een zegen voor Harry dat hij haar ontmoette. Zij bood hem die huiselijkheid waarnaar hij hunkerde en die hij al van jongs af aan bij zijn vrienden en familie had gezien, maar zelf nooit had ervaren."



Eenzame Kerst
xKerstkrantenartikelHarry: "Muskee reed altijd auto’s en motoren, maar had geen rijbewijs. Zo had hij een tijdje een mooie witte sportwagen, van het merk Fiat. Hij was een keer met die auto op vakantie naar Tsjechoslowakije, met één van de dochters van Daan Gans. Ergens bij Neurenberg liep die motor totaal vast. Ze zijn toen met de ANWB weer teruggekomen naar Nederland, evenals die auto. Die kreeg een nieuwe motor, die ingereden moest worden. Harry zat alweer in Tsjechoslowakije, belde mij en vroeg of ik die wagen in kon rijden. Nou, dat wilde ik wel, dus ik heb veertien dagen in die dikke sportwagen rondgetoerd in mijn rayon. Ik kwam bij allerlei artsen op bezoek. Dan zagen ze die auto en zeiden ze een beetje geërgerd: Het gaat zo te zien wel goed hè in die farmaceutische industrie. Dan antwoordde ik: Ach, ik mag niet mopperen…"

Eind 1992 vond het Nieuwsblad het een goed idee om rond Kerstmis Harry Muskee te interviewen (foto boven). Het zou helemaal mooi zijn als Kleny Bimolt dat zou doen.
Kleny: "Ik had geen idee waar hij woonde. Iemand van de kunstredactie had toevallig zijn telefoonnummer. Hij had eerst helemaal geen zin in een gesprek, maar toen hij hoorde dat zijn nicht hem zou interviewen, ging hij direct overstag. Bij Erkelens in Rolde hebben we elkaar ontmoet. Dat was reuze gezellig en we hebben vele herinneringen opgehaald, onder meer over de keren dat we vroeger gezamenlijk Kerstmis hebben gevierd ten huize van opa en oma Bimolt. Harry had er op dat moment weinig meer mee. Hij wilde ook geen foto in kerstsfeer laten maken. Hij wist dat er in het archief van het Nieuwsblad nog een foto van Harry Cock was. Die vond hij erg mooi. Neem die maar, zei hij. Dat was een erg sombere foto, van een eenzame Harry, die zonder hoed tussen twee treinstellen loopt. Dit is ook tevens de laatste keer dat ik Harry heb gezien. Er waren wel allerlei afspraken gemaakt, maar zoals zo vaak: daar is nooit iets van gekomen."

XXHolterberg in 1954Harry Bimolt: "Mijn laatste keer was bij het optreden van C+B tijdens de TT-Nacht van een paar jaar geleden op de Brink in Assen, samen met Thea. Harry herkende ons en maakte direct dat bekende wijzende gebaar met die arm van hem, net zoals op die jeugdfoto op de Holterberg in 1954. Hij riep: Hé…da’s mien neef! Luid en duidelijk…"
xPriemendeHarry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar boven