Hoofdstukindex:

In het eerste deel van dit uitgebreide interview met C+B manager Jan Venhuizen kwamen met name de beginjaren van de band aan bod. Deel 2 behandelt onder meer het uiteenvallen van C+B in 1972, de mislukte pogingen om in Amerika voet aan wal te krijgen en Venhuizens laatste jaren als manager tot 1976. 

ZZVenhuizenfotogellingmuskeeJan Venhuizen: "We hebben natuurlijk ook verschrikkelijk veel met elkaar gelachen! Het zou niet best wezen als er alleen maar kommer en kwel zou zijn geweest. We hebben enorm veel lol gehad. Anekdotes zijn er te kust en te keur. Veel daarvan kan je niet publiceren. Die gaan te ver en zijn ook te persoonlijk. Je moest eens weten wat er zich allemaal in die kleedkamers en daarbuiten heeft afgespeeld… Ik ben ook bewust veel vergeten! Maar er zijn herinneringen en verhalen genoeg. Zo traden we regelmatig op in Vreden. Dat ligt net over de grens in Duitsland, vlak achter Winterswijk. Daar speelden we in een dancing, met daarnaast een nachtclub. Achter het podium liep je via een deur zo die nachtclub binnen. Nou, dan weet je het wel. Wij hadden gespeeld en alles ingepakt. Ik had afgerekend en ik vroeg aan die jongens wat we verder zouden gaan doen. Herman Deinum riep: Ja Jan, wat denk je dat we gaan doen, Mens-erger-je-niet spelen? We gaan die nachtclub in natuurlijk! Kunnen we gelijk even geld beuren? Ik heb de centen verdeeld, maar bewust nog een paar honderd gulden achtergehouden. Ze vlogen zó die nachtclub in. En daar gingen ze tekeer zeg met die dames, niet te geloven! Bij het afrekenen bleek dat ze er zoveel doorheen hadden gejaagd, dat ik die paar honderd gulden ook gelijk kwijt was. Wat we dus in die dancing hadden verdiend, gaven zij bij de buren direct weer uit. Ik heb wel gezegd: Jongens we gaan daar niet al te vaak heen hoor…"

"Ik kreeg een keer een rekening thuis van hotel Overcingel. Dat stond destijds tegenover station Assen. Twee tweepersoonskamers, ontbijt, drank. Het zei me helemaal niets. Ik had ook geen gasten over. Soms overnachtten die in Overcingel, zoals Alexis Korner. Deze rekening klopte dus niet. Maar ik had wel een vermoeden. Nu hadden we bij mij thuis iedere week vergadering en daar bracht ik die nota ter sprake. Kamers, eten, drank en ik zou niet weten van wie het is. Jullie wel? Toen zag ik Gelling al schichtig naar een ander bandlid kijken. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wie dat nou was. Die hadden dus twee dames meegenomen, daar de nacht doorgebracht en het er allemaal goed van genomen zullen we maar zeggen. Stuur de rekening maar naar Venhuizen, hadden ze nog geroepen…"

ZZVenhuizenbrood"Ik heb ook nog een verhaal over Brood, dat ik vanwege de privacy slechts in grote lijnen zal vertellen. We moesten optreden en ik had alle jongens in de auto, alleen Herman Brood niet. Hij was nergens te vinden. Ik reed voor alle zekerheid nog even bij café Jan Dekker langs, want wellicht dat hij daar zat. Annie, de vrouw van Jan, vertelde me dat ze Herman net nog had zien weglopen met een bepaalde dame. Ik wist waar ze woonde, dus ik daar naar toe. Ik liep de trappen op, zag niks, hoorde niks, alleen een gedempt geluid uit de slaapkamer. De deur stond open. Lag Brood met die vrouw in bed. Ze hadden niks in de gaten. Ik riep: Brood verdomme, we moeten optreden man!
Hij schrok zich helemaal te pletter, vloog omhoog, schoot z’n broek aan en struikelde met me mee de trap af. Sorry Jan, mompelde hij, maar je weet het hè, sommige dingen gaan nou eenmaal voor…"

"We speelden regelmatig in beatschuur Sarasani op Texel, een legendarische tent in die jaren, waar alle bekende Nederlandse groepen optraden. Na één van onze concerten moesten we daar ook slapen, onder het grote podium. De organisatie vertrouwde ons toe dat wij de boel een beetje in de gaten zouden houden. Fout natuurlijk! In die schuur was ook een bar gebouwd. Toen alle mensen vertrokken waren, was die bar voor ons. Eerst werden alle flessen aangevallen en vervolgens gingen we over op bier. Maar die biertjes tappen duurde de heren te lang. Toen hebben ze de slang van de tap losgekoppeld en die slang, waar het bier uitstroomde, ging van mond tot mond. In korte tijd waren de vaten leeg. Alles was op, inclusief de sterke drank! Wij hebben die nacht héél goed geslapen… De volgende dag was al een stuk minder. Iedereen had een kater en de organisatie was woedend. Wij moesten dokken voor wat we opgezopen hadden. Je raadt het al: Weer niets verdiend, maar we hebben eerlijk gezegd wel een hoop plezier gehad…"


 

De Edison
ZZVenhuizenedisonwederom"Over de uitreiking van die Edison is een hoop gezeik geweest. Wij kregen in 1968 bij het Grand Gala du Disque alsnog een Edison voor Desolation, die al twee jaar eerder was uitgekomen. De samenstelling van de groep was in 1968 al aanzienlijk gewijzigd. Zo maakten Jaap van Eik, Dick Beekman en Herman Brood deel uit van de groep. Die hadden inderdaad niet op Desolation meegespeeld. Maar als je een Edison krijgt, haal je die op in de bezetting van dat moment. Logisch toch? Ook al was dat lullig voor Hans Kinds, Willy Middel en Hans Waterman, maar het was niet anders."

"We moesten trouwens ook nog optreden nadat Wim Sonneveld dat beeldje had uitgereikt. Die deed trouwens vrij denigrerend tegen ons. Hij vond het allemaal maar niks. Maar ja, dat Grand Gala was een keurig feestje, met nette artiesten. Daar pasten wij helemaal niet bij. Ik was nog even bang dat de jongens dat beeldje helemaal niet van Sonneveld wilden hebben, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Dat er voor ieder bandlid een kleine replica van die Edison was, is klinkklare onzin. Die zijn er nooit geweest. Er was maar één beeldje, dat trouwens jaren bij Sjoerd Brouwer, de uitbater van café De Grot in Assen, heeft gestaan. Toen die tent dicht ging, heeft Willy Middel zich erover ontfermd. Later heeft het nog een tijdje bij Harry in Rolde gestaan en uiteindelijk is die Edison in het C+B Museum gekomen."

ZZVenhuizenmorrisongelling"We hebben met mooie artiesten opgetreden. Van Morrison (links op een zeldzame foto met Eelco Gelling) kwam in 1967 naar ons land, verguisd in Engeland, zijn band Them was net ontbonden, maar in Nederland was hij nog steeds een held. Het idee ontstond dat Morrison hier een korte toernee zou doen, begeleid door de Blizzards. Nou die toernee was desastreus. Het was één grote chaos, zowel organisatorisch als financieel, die verhalen zijn bekend. Morrison had geen rooie cent en liep volkomen verdwaasd door Amsterdam. Toen heeft Philips hem wat geld gegeven. Morrison is daarop naar Amerika vertrokken en is vrijwel direct wereldberoemd geworden. Dan was er natuurlijk ook Eddie Boyd, waarmee we in 1967 de elpee Praise the Blues hebben opgenomen. Boyd in Grolloo, wat een bezienswaardigheid, de eerste neger aldaar! Ze wisten niet wat ze zagen… Bij hem moet ik altijd aan Alka Seltzer bruistabletten denken. Die man had ’s ochtends vaak een enorme kater van het zuipen en dan moest hij die tabletten hebben. Die haalde ik dan voor hem bij de apotheek in Assen en dan kon ik weer naar Grolloo met die troep…"

ZZVenhuizenfotogroep1972"Rond die tijd vertoonde de groep ook de eerste, serieuze kleerscheuren. Herman Brood was in Den Haag gearresteerd voor het in bezit hebben van drugs. Hij moest een tijdje brommen en eigenlijk was hij niet langer als bandlid te handhaven. Voorts deed roadmanager Sjoerd van Dorp moeilijk. Hij wilde de boel uit elkaar halen en met Gelling, Van Eik en Waterman door. Harry voelde zich zwaar verneukt, alleen al door het idee dat er achter zijn rug was gerotzooid en dat Eelco daar ook min of meer bij betrokken was. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat de groep zonder Hans Waterman doorging. Dick Beekman kwam terug van de Ro-dy-s. Maar het bleef rommelen. Jaap van Eik was een goede bassist, maar hij vond het niet leuk dat alles om Eelco en Harry draaide. Maar ik heb steeds gezegd: Die twee zijn C+B en de rest is gewoon ondergeschikt. Over en uit. Maar dat zat toch allemaal niet lekker. Het was ondertussen 1969 en we waren bezig met Appleknockers Flophouse. Tijdens die opnames sloegen de irritaties binnen de band opnieuw toe. Gelling wilde eigenlijk een andere ritmesectie en Beekman en Van Eik dumpen. Harry en Eelco wisten allang wat ze wilden. Ze hadden een paar maal met de groep Blues Dimension uit Zwolle op festivals gestaan en waren erg gecharmeerd van hun drummer, pianist en bassist: Hans Lafaille, Helmig van der Vegt en Herman Deinum. Om een lang verhaal kort te maken: Die zijn er ook uiteindelijk alle drie in verschillende fases bijgekomen, nog tijdens het werken aan Applekockers Flophouse. Maar toen kwam daar ineens die shit overheen rond het platencontract met Amerika."


 

Het Amerikaanse contract
"In de zomer van 1969 kwam er vanuit de VS belangstelling voor C+B. Anton Witkamp belde mij erover. Wij zouden ernaar toe gaan, met één van de bandleden. Eelco Gelling kon niet en Harry wilde niet. Het idee was om Herman Brood mee te sturen. Maar ja, die was inmiddels opgepakt voor drugsgebruik en kreeg geen visum voor Amerika. Dat betekende ook direct exit Brood wat C+B betreft. Anton Witkamp en ik zijn toen maar met z’n tweeën naar Chicago gegaan, naar platenmaatschappij Mercury. Daar hebben we uitstekend onderhandeld en uiteindelijk een contract afgesloten voor één jaar, met drie optiejaren, voor in totaal 70.000 dollar, een boel geld. We zouden in Amerika twee elpees en drie singles per jaar uitbrengen, maar we hoefden geen nieuw materiaal op te nemen. Mercury zou gewoon bestaande singles en elpees of compilaties releasen. Een voorwaarde was echter wel dat de groep in Amerika moest komen toeren, om die platen te promoten. Dat leek ons geen probleem. We kwamen dolenthousiast terug, met een mooie deal en prachtige vooruitzichten voor de band." 

ZZVenhuizengroepsfoto"Ik heb alles uitgebreid met de jongens besproken. We moesten de reis zelf betalen, en voor de optredens kregen we niet meer dan een onkostenvergoeding, maar Mercury regelde en organiseerde verder alles. En over vier jaar verspreid zouden we 70.000 dollar krijgen, dus alles betaalde zichzelf meer dan terug. Bovendien stonden er gunstige royalties in het contract. Ik had al een potje voor de reis. Voor de eerste verzamelelpee hebben we een selectie samengesteld. Daarvan is een tape gemaakt die naar Mercury is gestuurd. Zij wilden achter enkele nummers blazers zetten, dat was in die tijd erg in. Dat is ook gebeurd. Na de release van die plaat zouden wij erheen om te toeren, in het voorprogramma van John Mayall. Maar toen we de reis aan het plannen waren en het puntje bij het paaltje kwam, biechtte Harry op dat hij niet wilde. Hij weigerde pertinent om naar Amerika te gaan. Hij zag het gewoon niet zitten. Dat heeft toen weer een hoop gedonder gegeven. C+B had daar zeker kunnen doorbreken. Niet zozeer als top 40-band, maar wij hadden in die alternatieve rock/blues scene mooi mee kunnen draaien. Daar was toen een enorme markt voor, zeker met Eelco als meestergitarist. Maar Harry heeft het tegengehouden."

"Wij snapten er helemaal niets van. Welke bluesartiest wil nou niet naar Amerika, het land van de roots, waar alle legendarische blueshelden vandaan komen? Nou, Harry dus niet. Uiteindelijk heeft Mercury nog wel die verzamelplaat King of the World uitgebracht. Maar ja, die elpee heeft daar niks gedaan natuurlijk. Mercury was duidelijk: Als jullie niet willen komen, geldt het contract ook niet en vergeet dan ook die centen maar. Terecht uiteraard. Daarmee donderde die hele Amerikaanse droom in elkaar en werd in feite ook de verdere carrière van de band geblokkeerd. Met name Eelco heeft daar veel  verdriet van gehad, want hij wilde dolgraag. En dat is natuurlijk mede de reden geweest dat hij jaren later opeens C+B verliet om bij de Earring te gaan spelen. Want die gingen toerden wel in Amerika…"

ZZVenhuizenuitgeteld"Terugkijkend zie je dat je veel dingen anders aan had moeten pakken. Met de bandleden, met de platenmaatschappij. Meer je stempel drukken, met de vuist op tafel slaan. Zo waren er te veel optredens. Die jongens kwamen niet meer aan het creatieve aspect toe. En daar hadden ze gelijk aan. Want ze moesten twee elpees per jaar maken. Dat is veel hoor. En je komt nauwelijks aan schrijven toe als je zo vaak moet spelen. Harry klaagde daar vaak over: Ik kan geen elpee meer maken. Er moest echter wel geld verdiend worden. Maar wij hadden niks te eisen. Wij waren maar domme boeren uit het noorden."

"Ik kwam bij Gerrit den Braber binnen, directeur van Phonogram, om over die Amerika-deal te praten. Den Braber was zo dronken als een toeter. Hij trok een kast open. Ik dacht: Daar komt een map met correspondentie of zo. Maar het waren allemaal flessen drank. Gerrit zei: Komt wel goed Jan, we gaan heus wel naar Amerika. En vervolgens sloeg hij met z’n kop voorover op de tafel en was volslagen knock-out. Over symboliek gesproken…"


 

Het einde van de band
"Eigenlijk werd met het mislukte Amerika-avontuur het einde van C+B 1 in gang gezet. De spirit was er toen al uit, ondanks het succes van Appleknockers Flophouse. Harry vertrok uit Grolloo, kocht een boerderij in Ansen, maar deed die vrijwel direct weer van de hand, omdat Ansen gewoon te ver van Assen lag en Harry daar helemaal geïsoleerd dreigde te raken. Hij had het trouwens financieel ook niet makkelijk. De magie ging er razendsnel vanaf. Harry betrok uiteindelijk een flatje in Assen. We maakten nog drie elpees (Too Blind to See, Simple Man en Sometimes), maar de verkoop was teleurstellend en de kwaliteit van die platen eveneens. Vervolgens wilden ze mij ook kwijt..."

ZZVenhuizenpamelamayall"Op een vrijdagavond stond Eelco Gelling (op de foto tweede van rechts naast Jan Venhuizen, samen met onder meer Pamela Mayall) bij mij aan de deur met de boodschap dat de band in Grolloo had vergaderd en dat ze een nieuwe manager hadden: Yde de Jong van Focus. Dat verbaasde me eigenlijk niks, want ik had al gemerkt dat die De Jong zich al enige tijd opvallend in de buurt van de groep ophield. Ze wilden met hem verder. Ik zei: Pas maar op. Want ik had al de nodige verhalen over De Jong gehoord. Ik werd dus van het ene op het andere moment gewipt. Uiteraard was ik zeer teleurgesteld. Maar ja, als zij per sé met een ander verder wilden… Bovendien was de relatie al een stuk losser en ik had ondertussen weer een nieuwe full-time baan in een platenzaak, Phonolux aan de Markt in Assen, in het pand waar nu café De Koppelpaarden is gevestigd. Ik ben toen wel zo verstandig geweest om Yde de Jong een contract te laten tekenen waarbij hij de lusten, maar ook alle lasten overnam en ik geen enkele verplichting meer had. Achteraf gezien maar goed ook."

"Ik had namelijk een gloednieuwe 25-persoons Van Hool-bus voor de groep aangeschaft, voor 30.000 gulden geloof ik. De helft van die bus was voor de instrumenten en de apparatuur, hetgeen in die tijd ook steeds meer werd. De andere helft bestond uit comfortabele zitplaatsen. We hadden die bus net een half jaar, toen roadmanager Bertus de Vroome met wat drank op onderweg uit Grolloo dat ding tegen een boom in puin reed. De verzekering deed lastig en wilde uiteindelijk niks vergoeden. Dat heeft de groep een hoop geld gekost. Maar ik was van het gezeik af…" 


Uit elkaar...
"Na mijn ontslag als manager heb ik vervolgens de gang van zaken op afstand gevolgd. Phonogram bood C+B een minder contract aan, dat de groep weigerde te tekenen. Harry kwam alweer wat vaker bij me langs. Hij vertrouwde de boel niet. Hij had het gevoel dat De Jong een wig wilde drijven tussen hem en de Zwolse jongens, omdat De Jong de ritmesectie bij de Blizzards wilde losweken. Dat bleek achteraf ook juist te zijn. Korte tijd later, zomer 1972, spatte de hele band uiteen. C+B was niet meer. Er is toen nog een hoop nasleep geweest, want die De Jong is door Muskee voor de rechter gesleept, Phonogram wilde een deel van de voorschotten terug, de fiscus meldde zich weer en Muskee en Gelling waren aangewezen op een WW-uitkering."

ZZZNederpopzien"Ik ben er in die tijd dus even tussenuit geweest. Uiteindelijk heeft Harry me weer teruggevraagd. Ik ben ingesprongen rond de tijd van die twee afscheidsconcerten. Het eerste was in Bellevue in Assen, op 9 juni 1973. De fans kwamen van heinde en ver. Dagen van tevoren was Bellevue uitverkocht. Na afloop van dat concert hebben we aan de overkant in De Hertenkamp een spetterend feest gevierd. Harry werd de volgende dag 32. Logisch dat er vraag kwam naar een afscheidsplaat. Deze elpee werd op 15 januari 1974 opgenomen in één van de NOS-studio’s aan de Insulindelaan in Hilversum, waar C+B optrad in het VARA-televisieprogramma Nederpopzien, in de oorspronkelijke bezetting, dus met Willy Middel, Hans Kinds en Herman Brood (foto links). Ik heb dat optreden en de elpee-opnames samen met Bert Jansen geproduceerd. Er kon in Hilversum slechts 140 man publiek in de zaal. Er waren duizenden aanvragen. Uit Assen kwam een bus met 40 fans, geregeld door Luc Rengers. Het is zó jammer dat het beeldmateriaal er niet meer is. De VARA heeft het gewist, helaas…"

"Rond de financiële afwikkeling is er iets misgegaan. Met de VARA was een bepaald bedrag overeengekomen voor het optreden. Met de jongens was afgesproken dat het geld onderling zou worden verdeeld. Toen de uitbetaling kwam hebben Harry en Eelco dat ingepikt. Onder het mom van: Wij zijn C+B, die anderen hebben allemaal banen, maar wij moeten ervan leven. Daar had ik toen meteen in moeten grijpen en hen moeten wijzen op de afspraken die waren gemaakt. Juridisch heeft er vervolgens het één en ander gespeeld en uiteindelijk is er alsnog aan de andere bandleden betaald. En volkomen terecht. Dat had ik kunnen en moeten voorkomen."


 

Red, White & Blue
"Ondertussen waren we druk in de weer met een nieuwe groep. Ik was benaderd door Willem van Kooten, oftewel Joost den Draayer en Freddy Haayen van Polydor om rond Muskee en Gelling een nieuwe band op te richten. Dat moest een supergroep worden. Uiteindelijk werd dat Red, White & Blue, samen met Lou Leeuw op bas, Frank Nuyens op gitaar en Herman van Boeyen op drums. We hadden een contract bij Red Bullet, oftewel Polydor en de verwachtingen waren hoog gespannen. Maar die zijn nooit ingelost. De elpee viel tegen en het publiek wilde C+B en geen andere band, ondanks de aanwezigheid van Muskee en Gelling."

ZZVenhuizenredwhiteblue"Bovendien liep er van alles mis. We hadden Wim Bosman als impressario. Hij boekte de optredens en regelde het geld. Ik kwam er achter dat hij de band belazerde. Toen ik in de Oosterpoort een keer contant met de directie wilde afrekenen, bleek dat Bosman bij de zaalhouders voor 5000 gulden boekte en de jongens liet geloven dat ze 2500 gulden voor een optreden kregen. Dus stak hij per concert 2500 piek in z’n eigen zak en pakte ook nog eens 10% provisie over de 2500 gulden voor de band. Wie weet hoe lang dat al speelde. Dat wereldje was zo ondoorzichtelijk…"

"Rond 1976 hadden we in het live-circuit weer aardig wat werk, ondanks dat de elpees Red, White & Blue en Kid Blue niet denderend liepen. We speelden weer onder de naam C+B en we hadden flink wat concerten in de agenda staan. Alles zag er verhoudingsgewijs gunstig uit. Tot op een dag Harry me vertelde dat hij bij Achilles 1894 ging voetballen. Beetje trainen en zo, dat was goed voor hem. Nou prima. Een tijdje later hadden we een concert. Belde hij me op zondagmorgen op met de mededeling dat hij niet kon optreden. Ik dacht: O god, daar gaan we weer… Dus ik informeer: Keelpijn? Nee, zei Harry doodleuk, ik moet vanmiddag voetballen! Achteraf gezien wel hilarisch natuurlijk, die eigenzinnige drol… Want ik kon hemel en aarde bewegen, mijnheer ging die middag gewoon voetballen hoor! Kon ik dat concert dus mooi afzeggen..."

"Toen ben ik heel kwaad geworden en heb tegen hem gezegd: Als wij op zondag een optreden hebben, dan flik je me dat nooit meer! We moeten ervan leven man, jij toch ook? Harry was iemand die zelden of nooit een conflict uitpraatte. Hij liet het gewoon overwaaien en loste het op zijn eigen manier op. Na een tijdje kwam Harry naar me toe en zei, alsof er nooit iets was voorgevallen, met een volstrekt onschuldig gezicht: Jan, ik heb er nog eens over nagedacht en ik stop met voetballen. Ik kan wel geblesseerd raken en dan kan ik niet optreden. Dat kunnen we niet hebben, toch?"
ZZZVoetbal

 

 

 

 

 

 

 

 


Vertrek van Eelco
"Dat Amerika-litteken bij Eelco speelde in 1976 plots weer op. Dat begrijp ik achteraf heel goed. Maar de manier waarop hij van de ene op de andere dag naar de Earring is gegaan, daar ben ik altijd laaiend over geweest. Volledig achter onze ruggen langs. We repeteerden met de band in het oude café Peelo in Assen en Eelco was zoals gebruikelijk weer te laat. Halverwege de ochtend belde George Kooymans van de Earring me met één of ander lulverhaal dat we Eelco wel zouden missen. Ik zei dat Eelco er inderdaad nog niet was. Nee, antwoordde Kooymans, en die komt ook niet. Hij zit nu bij ons. Wij hebben Gelling ingelijfd en die gaat straks met ons mee op toernee naar Amerika. Ik was werkelijk volkomen perplex. Harry wist ook niet wat hij hoorde. God, wat was hij kwaad, hij voelde zich verraden, diep in zijn ziel geraakt. Ineens stortte dat wereldje om ons heen in elkaar. Ik had nog voor dertig-, veertigduizend gulden aan optredens uitstaan. Ik heb Kooymans weer gebeld en hem gevraagd: Wie betaalt dat? Jullie? Kooymans heeft vervolgens met Eelco overlegd en die wilde die optredens met ons nog wel doen. Maar Harry zei: Bekijk het even, never! Dan ga jij maar met hem op pad, maar ik doe niet meer mee. Kort daarop kwam Herman Brood met de boodschap dat hij solo zou gaan, met Koos van Dijk als manager. En dat was het einde van de groep."

ZZVenhuizengellingsolo"Harry wilde alleen door, met een nieuwe band. Maar ik had absoluut de kracht niet meer om weer de boel op poten te gaan zetten. Ik had jarenlang al mijn energie in de Blizzards gestoken. En nu viel voor het eerst de kern weg, omdat Gelling was opgestapt. Er zou nooit meer een C+B met Muskee en Gelling komen, daarvoor kende ik Harry te goed. Die zou het Gelling nooit vergeven. Ik zag het echt niet meer zitten. Ik heb het Harry uitgelegd, maar hij snapte het niet. Hij was Gelling en Brood kwijt en hij had het gevoel dat ik hem nu ook in de steek liet. Maar ik kon niet meer, ik was helemaal leeg. Harry heeft mij dat echter zeer kwalijk genomen."

"Ik heb toch geprobeerd de zaken netjes af te handelen. Omdat die geplande concerten niet doorgingen, wilden al die zaaleigenaren een schadevergoeding. Bovendien meldden zich nog diverse cafébazen bij me over openstaande drankrekeningen van Gelling, Brood en Herman Deinum. We hadden nog een beetje geld en daar zijn nog diverse processen over geweest, maar van een kale kip kun je verder niet plukken. Daarna heb ik me langzaam losgemaakt van het circuit. Ik ben toen in een behoorlijk gat gevallen hoor. Je had in die tijd dat nummer van Eric Carmen, All by Myself. Nou, zo voelde ik me ook. Ik heb lang geprobeerd om alles te vergeten en ik wilde met niemand uit die periode nog iets te maken hebben. Het heeft er wel toe geleid dat Harry en ik jarenlang geen contact meer hebben gehad. We hadden geen ruzie of zo hoor, maar het was gewoon even klaar."


 

Laatste jaren
"Renny Sandburg, de eigenaar van café Peelo vroeg mij of ik daar in de weekenden als diskjockey wilde werken, eerst nog met een draaitafel achter de bar. Later hebben we er een echte discotheek in gebouwd, en draaide ik op vrijdag- en zaterdagavond tot diep in de nacht. Dat werd een groot succes en dat heb ik jaren gedaan, tegen een geringe vergoeding. Ik combineerde een en ander met mijn studie. Toen ik mijn onderwijsbevoegdheid haalde, ben ik rond 1982/1983 docent geworden bij wat nu het Noorderpoort-college in Groningen is. En daar ben ik altijd gebleven, tot m’n pensionering."

ZZVenhuizenportret"De laatste jaren kwamen Harry en ik elkaar weer regelmatig tegen, en dan was het goed. We hebben een paar keer over die tijd gepraat. Jammer dat het allemaal zo gelopen is, zei hij dan. Harry draaide de laatste jaren eigenlijk alleen nog maar klassieke muziek en opera. Ik heb hem daarin destijds een beetje wegwijs gemaakt. Harry kwam vaak bij me in de zaak en vroeg een keer waarmee hij het beste kon beginnen. Ik raadde hem toen Tsjaikovksi aan, het eerste pianoconcert. Hij nam die LP mee naar huis en vond het prachtig. Ik had bij Lampe een grote afdeling klassiek en zo is Harry verder gegaan met zijn zoektocht. Het ging bij Harry niet alleen om de blues hoor. Hij had een brede muzikale en culturele belangstelling en daarnaast een encyclopedisch geheugen."

"Ik heb Harry voor het laatst gezien in januari 2011. Ik was bij hem thuis in Rolde. Hij had net die optredens in De Amer gehad. Ik vond hem er toen al slecht uitzien. Maar hij ging lekker naar Curacao, de zon in. De rest is bekend. Toen hij zo ziek was, wilde ik graag nog een keer naar hem toe, maar dat is er helaas niet meer van gekomen."

"Als ik terugkijk op die jaren, ben ik absoluut niet verbitterd. Ben je gek zeg! Ik ben destijds met iets begonnen waarvan ik geen idee had wat het zou worden en waar het zou eindigen. Maar ik heb een schitterende tijd gehad die ik voor geen goud had willen missen. Dat C+B zo groot zou worden en zo’n impact zou hebben, dat kon ik toen onmogelijk bevroeden. Ik realiseer me nu pas hoeveel ik te verstouwen heb gekregen in die tijd en daarbij moet je ook niet vergeten dat ik nauwelijks ouder was dan die jongens. Ik was 25 en al manager! Ik heb veel ervaring en mensenkennis opgedaan, die ik later als leraar op pedagogisch gebied voor de klas goed kon gebruiken. Hoe je in een vroeg stadium trammelant moest herkennen en hoe je dat subtiel oploste. Dat was allemaal heel herkenbaar, want ik had als manager al zoveel vergelijkbare situaties meegemaakt. Ik draag die jaren bij me als een mooi en dankbaar stuk bagage en daar ben ik eigenlijk best trots op. Mooi toch?"

Foto onder: Willy Middel, Eelco Gelling, Jan Venhuizen en Henk Hilbrandie
(de eerste pianist die los/vast met C+B meespeelde, oa. op Desolation).

ZZVenhuizengellinghilbrandie

Foto's: Koert Broersma, Dries Zwikker, archief C+B Museum. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar boven