Hoofdstukindex:

In dit tweede deel van het vraaggesprek met Johan Derksen haalt hij herinneringen op aan onder meer zijn betrokkenheid bij de 'wederopstanding' van Cuby & the Blizzards, halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw. Derksen is op 31 mei podiumpresentator bij Blues in Grolloo.

Over de 'hergeboorte' van C + B 2 (1995/1996):
XXXMuskeeGang"Ik vond die funkband Muskee (foto links)eigenlijk niks. Ik ging vaak kijken als ze in jeugdsozen speelden en dan vroegen die kinderen zich af wie de meneer was met die hoed. Dat kon niet meer. Onze generatie heeft best wat centen in de zak, maar die gaan niet meer naar een jeugdsoos. Harry was er zelf ook flauw van. Eigenlijk had hij geen eigen publiek meer. Ik zei tegen hem: kap nou met die huidige band en ga weer verder als Cuby & the Blizzards met de oude leden. Maar Harry wilde die oorspronkelijke bezetting eerst helemaal niet, want hij voelde zich emotioneel best wel verbonden met die jongens van Muskee, zoals drummer Hannes Langkamp en Gino Jansen. Maar na een concert op Curaçao zijn er op de terugweg in het vliegtuig grote irritaties ontstaan. Op Schiphol heeft Harry me gebeld en gezegd: ik schop ze er allemaal uit, ga die gasten uit Zwolle toch maar halen. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Maar Van der Vegt, Deinum en La Faille hadden bijna 25 jaar niet meer met Harry gesproken en waren destijds met ruzie uit elkaar gegaan. Dus moest er wel even wat oud zeer worden weggepoetst. Maar die jongens hadden er wel zin in. Dus dat zat wel goed."

XXXXMuskeeJavaGelling"Wij wilden met de hernieuwde Cuby & the Blizzards de schouwburgen en theaters in, een niveautje hoger dus. Maar dan moesten we wel met een goed product en een solide organisatie komen. De naam zat wel snor. C + B was gewoon een A-merk. En ik was blij dat die oude bezetting weer terugkwam. En natuurlijk wilden we Erwin Java erbij, geen twijfel mogelijk. Maar ik zat nog met twee problemen: de financiering van de band en de vraag wat we met Eelco Gelling moesten doen."


Over de sponsoring:
XXCenB95compleetinkleur"Die theaters, dat was een dure bedoening. Professioneel licht, geluid en apparatuur, vervoer, reiskosten, gages. Harry wilde 1000 gulden per concert; de andere bandleden 650 piek. Er moest dus eerst een sponsor komen."

"Ik kende Henk Aa (op de foto vierde van links temidden van de nieuwe bezetting van C+B in 1996, met ook daarbij Derksen, John Lagrand en Gerard van Klaveren) als shirtsponsor van Roda JC. Henk was directeur van Beaphar, het bedrijf dat producten voor huisdieren maakt. Hij was gestopt bij Roda, maar ik vermoedde dat hij nog wel een budgetje moest hebben. Bovendien was Henk C+B-fan vanaf het eerste uur en een groot liefhebber van Eelco Gelling. Dus Harry en ik in de auto naar Raalte. Henk was heel enthousiast over ons plan en zei tot onze verbazing vrijwel direct: ik ben geen man voor de korte termijn, ik stap er voor vijf jaar in voor 100.000 gulden per jaar. Nou, wij zo blij als een kind natuurlijk, want nu konden we verder."

XXXXXHenkAa"Alleen ging de hele zaak bijna niet door, omdat Henk (links) een grapje maakte waarmee hij Harry enorm op z’n pik trapte. Harry was natuurlijk een geweldige dierenliefhebber. Als je niet aardig was tegen een hond, dan deugde je niet. Henk zei daarover: ik houd helemaal niet van dieren, alleen van vlooien want daar kan ik tenminste nog wat aan verdienen… Dat was volkomen tegen het zere been van Harry. Gelukkig werd de boel gesust en stapten we dus met een half miljoen gulden de auto in. Dat is het beste wat ik voor de groep heb gedaan: Henk Aa binnenhalen. Er was voor vijf jaar zekerheid en Henk Aa was zakelijk heel sterk. Die heeft veel voor de groep betekend."


Over Eelco Gelling:
XXXGelling1990"Die hele aanloop naar de herstart van C+B was één grote soap. Daar kun je een boek over schrijven. Er was enorm gezeik over de bezetting, zoals al eerder beschreven. Toen dat eindelijk geregeld was, zaten we nog met Eelco Gelling (foto links van Bart Versteeg) in de maag. Zoals gezegd was Henk Aa een fan en wilde hem erbij hebben. Harry weigerde dat absoluut. Hij voelde zich nog steeds verraden door Gelling, door zijn overstap naar Golden Earring in 1976."

"Wij hebben toen een plannetje bedacht dat eigenlijk wel een stunt was. Stel dat we Eelco bij de optredens als special guest zouden introduceren door hem een paar oude nummers te laten meespelen? Dat zou een mooi programma opleveren, ook voor het publiek. Muskee en Gelling weer even samen. Harry was heel solidair met Erwin Java, die inmiddels al langer bij Harry had gespeeld dan Eelco. Erwin had er echter geen enkele moeite mee dat Eelco op een paar nummers mee zou doen. Vervolgens hebben we uitgebreid op Harry ingepraat. Dat de fans Eelco zo graag weer wilden zien, dat het maar om een paar nummers ging, dat dit veel publiciteit op zou leveren, dus volle zalen… Uiteindelijk is Harry schoorvoetend akkoord gegaan. Eigenlijk is het hem door de strot geduwd, ook door Henk Aa. Maar ja, wie betaalt bepaalt hè? Wel zei Harry dat hij beslist niet met Gelling in één ruimte wilde zitten. Maar dat vonden we van latere zorg."

"Dus gingen Henk Aa en ik naar Den Haag, waar we een afspraak met Eelco hadden. Gelling had z’n eigen manager bij zich, een vent die helemaal onder de tattoos zat. Die vroeg een bedrag voor drie nummers waarvoor we bij wijze van spreken The Stones in hadden kunnen huren… Maar Henk Aa was daar gelukkig heel duidelijk in: dit kun je krijgen. Nou, dat was ook goed. Dus wij reden volledig happy weg, met het idee dat we het voor elkaar hadden."

XXXFaxEelco"Vervolgens werd Gelling
's avonds laat gebeld door de Drentse Courant. Die hadden er lucht van gekregen. Gelling bevestigde dat hij met een paar nummers mee zou doen en dat ze dus weer met die jongens uit Zwolle zouden gaan spelen. Hetgeen ook met iedereen was besproken. Harry las dat de volgende dag in de krant en was volkomen over de zeik. Waar bemoeit die Gelling zich mee? Hij wil gelijk weer het hoogste woord hebben. Met die gozer speel ik absoluut niet meer! Hij was zeer beslist. Dus moesten wij Gelling diezelfde dag alweer per fax (links) laten weten dat het allemaal niet doorging. En dat begreep Eelco natuurlijk weer niet… Achteraf gezien waren we wellicht te naïef, want als het wel was doorgegaan, zou er toch binnen de kortste keren heibel zijn ontstaan. Harry had gewoon gewacht tot Eelco een keer te laat zou komen en dan was het alsnog uit elkaar geknald."

"Ik zat veertig jaar in het voetbal maar ik wist niet hoe je een theatertoer regelde. Harry en ik zijn nog bij de manager van Jules Deelder geweest. Dat was een volstrekte weirdo uit Leiden die het allemaal beter wist. Harry moest die avond toevallig optreden in Leiden en die man ging even mee om te kijken. In de pauze zei hij tegen Harry: weet je dat het bijzonder onbeschaafd is om met je rug naar het publiek te staan? Nou, dat moet je tegen Harry zeggen… Exit manager van Jules Deelder dus…"


Over Derksen als manager:
XXDerksenenGeels"Er was geen geld voor management en uiteindelijk ben ik dat zelf gaan doen, gewoon voor niks, als hobby. Dat is de grootste fout die ik gemaakt heb om me daarvoor te laten strikken. Ik luisterde vroeger aan de bar bij Jan Dekker altijd met plezier naar die hilarische verhalen van Harry over de zaken die zogenaamd fout geregeld waren door de managers uit die tijd. Daar konden wij als buitenstaanders wel om lachen. Maar toen ik het ging organiseren was ik snel uitgelachen hoor. Ik kan nu ook heel goed begrijpen wat Jan Venhuizen in die jaren allemaal heeft meegemaakt…"

"Wij zijn met de nieuwe C + B begonnen op 1 november 1996 in Assen. Dat was de officiële première en die wilden we graag in Assen doen omdat C+B van oorsprong een Asser band was. Maar de toenmalige directeur van De Kolk, Leo van Buiten, wilde ons maar 5000 gulden betalen, terwijl we voor 6000 gulden aan kosten hadden. Dus moesten we er zelf 1000 piek bijleggen."

XXKrantDerksenverzoentmetKolk"Dat vond ik heel onfatsoenlijk, zeker in Harry’s hometown, en daar heb ik toen in de pers wat dingen over geroepen in de trant van wurgcontracten en zo. Van Buiten stond direct op z’n achterste benen en dreigde met een kort geding. Toen ben ik maar weer naar Assen gereden en heb de goede vrede getekend, want we wilden het Asser publiek niet teleurstellen. De Kolk zat trouwens hartstikke vol, men draaide een geweldige horeca-omzet en toch kregen wij maar 5000 gulden, zeer onbeschaafd. Achteraf hadden we trouwens beter eerst het land in kunnen gaan om vervolgens in Assen op te treden, want we waren eigenlijk nog niet eens lekker ingespeeld."


Over de problemen:
XXXCBposter"Hierna begonnen eigenlijk direct de problemen. Want Harry kon totaal niet tegen kritiek, ook al was dat goedbedoeld. Ik liep tegen nogal wat dingen aan die naar mijn idee anders of beter moesten. Die hadden voornamelijk met Harry te maken. Ik heb het zo netjes mogelijk proberen te zeggen, maar er viel niet tegen hem te praten. Bij kritiek sloeg hij volkomen dicht. Toch vond ik dat ik in mijn recht stond. Ik was als manager verantwoordelijk en als er zaken misgingen, kwam men bij mij verhaal halen…"

"In het clubcircuit maakte het niet uit als je te laat begon met spelen. Maar in de theaters is het een strikte regel dat je op tijd begint. Acht uur is acht uur. Ik heb heel wat keren op parkeerterreinen om kwart voor acht met het zweet op m’n rug staan wachten omdat een paar van die gasten er nog niet waren. De inmiddels overleden mondharmonicaspeler John Lagrand was bijvoorbeeld regelmatig te laat en dan was er een blazer weer niet… We hadden drie blazers bij de band en daar hadden we smokings voor gekocht. Dan verschenen de heren netjes in het pak en vervolgens besloot Harry op het laatste moment dat hij die avond geen blazers wilde… Dan betaalde ik die mannen keurig uit terwijl ze geen noot hadden gespeeld en dan zei ik: nou tot morgen in Sittard. Ik hoop dat jullie dan wel mee mogen doen… Of de blazers zaten nog in hun onderbroek in de kleedkamer omdat ze pas bij het tiende nummer hoefden te spelen en dan riep Harry al na twee nummers: waar zijn die toeteraars? Ik heb ze NU nodig… Bij Harry wist je het nooit hè?"

Muskeekleedkamerfoto"In de schouwburgen moest je gewoon twee keer een uur spelen. Na die eerste set was er pauze, om negen uur dus. Soms was er in dat theater nog een tweede zaal waar werd opgetreden en daar was de pauze dan om kwart voor negen of zo. Daar hielden die directeuren rekening mee wat betreft de personeelsbezetting en de catering. Maar Harry trok zich daar geen reet van aan. Hij werd een dagje ouder en zei soms al na drie kwartier: we gaan schaften. Dan was er een probleem, want dan had je twee zalen tegelijk met mensen die allemaal koffie of een biertje moesten. De zaaleigenaren waren niet ingespeeld op die grote toeloop en kwamen verhaal halen, omdat wij (Harry dus) zich niet aan de afspraak hadden gehouden."


Over de oude nummers:
XXXXXCubyoptreden"Muskee wilde ook bepaalde nummers niet meer spelen. Kijk, je zag in die theaters het oude Cuby-publiek weer en dan moest je die mensen geven waar ze om kwamen. Maar Harry had een hekel aan bepaalde liedjes. Het kwam voor dat die wel op de setlist stonden, maar dat Harry gewoon met een heel ander nummer begon, tot verbazing en ook wel ergernis van de andere jongens. Op een gegeven moment zei je daar wat van en dat gaf problemen. Harry begon in die tijd ook wel wat vedette-neiginkjes te vertonen. We hadden een concert in Enschede en daar speelde Adje Vandenberg mee en dat liep gesmeerd. Toen Harry van het podium kwam, complimenteerde ik hem daar ook mee. Harry keek mij aan en zei: Johan, ik ben zó ontzettend goed, daar heb je geen idee van… Er zitten hier 800 mensen in de zaal en die komen allemaal voor mij. Of dacht je dat er ook maar iemand voor de rest van The Blizzards kwam?…"

XXDikkeJohanenMuskee"Harry heeft alleen maar mooie liedjes gemaakt als zijn verkering uit was. Want hij was een ontzettend sentimentele, zachte man. Als hij met liefdesverdriet kampte, dan had hij echt de blues en maakte hij zijn beste nummers."

"Ik heb lang moeten smeken of hij Somebody Will Know Someday in de theaters wilde doen, maar inmiddels had hij een lieve vrouw, een mooi huis en een hok met honden. Dus kwam dat nummer er ook niet meer zo hartverscheurend goed uit als vroeger…"

"Wat ik ook zo opvallend vond: Harry had geen enkele CD van zichzelf… Die gaf altijd alles weg. Herman Deinum was precies tegenovergesteld. Die heeft alles keurig gearchiveerd, van alle bands waarin hij heeft gespeeld. Maar Harry had niks… Toen hij Window of my Eyes in het theater moest zingen, heeft Erwin Java tientallen keren dat nummer op CD gedraaid om de woorden op te schrijven, want Harry kende zijn eigen tekst niet meer…"


Over de kritiek:
XXMuskeemetdikkeDerkseninkleur"Als ik de band iets duidelijk probeerde te maken, dan deed ik dat zo tactisch en vriendelijk mogelijk. Want het moest wel gezegd worden. Maar de heren musici zijn over het algemeen anders dan voetballers. Muzikanten zijn gevoelig, met name voor kritiek, en gauw op hun staart getrapt. Dat gold met name voor Harry. Die vond die kritiek niet terecht en al gauw ontstond bij de band het gevoel alsof ik alleen maar voor mezelf bezig was en allerlei dingen achter de ruggen van de heren om bekonkelde. Dat was absoluut niet zo. Ik kwam voor mijn hobby uit het westen rijden om alles zo goed mogelijk te regelen en dan kreeg ik vaak zo’n hele riedel over me heen… Ik kon nooit kwaad op Harry worden. Wel dacht ik steeds vaker: godverdomme, waar ben ik aan begonnen? Eigenlijk zette ik door al dat gedoe m’n vriendschap met Harry op het spel. Achteraf gezien was ik gewoon te veel vriend om ook het management te kunnen doen. Bovendien was het zóveel werk. Bij Voetbal International ging vaker de telefoon voor The Blizzards dan voor voetbalzaken…"

XXXXMuskeemetvuurtje"Het is definitief geknapt bij een concert in Kampen. We speelden daar op het plein in het centrum. Het was heel erg heet weet ik nog. Er werd door de band flink gezopen met dat warme weer en er werden ook wel andere dingen gebruikt, want de neuzen zaten goed vol. Dat was ook mijn taak hè? Ik moest dope regelen omdat de heren anders niet konden spelen. Ik heb heel wat keren met dat spul in mijn auto gereden dat ik dacht: als ik nou controle krijg, is m’n hele maatschappelijke carrière naar de kloten…Maar goed, na de pauze kwamen die jongens in Kampen het podium weer op. Wat bleek? Had Harry de set-list niet omgedraaid en begonnen ze weer van voren af aan precies hetzelfde te spelen als vóór de pauze… Iedereen had het in de gaten, behalve Harry… Ik stond te roepen en te gebaren, maar Harry snapte het niet en brulde: wat nou Derksen, is het weer niet goed? Nee natuurlijk was het niet goed, er klopte geen bal van. En ik maar weer verantwoording afleggen bij de organisatie. Ja, nu kun je erom lachen, maar ik had het schaamrood op de kaken. Er stond daar zo’n heel marktplein te kijken en al die mensen dachten: dat hebben we toch net al gehoord?"


Over het einde als  manager:
XXXXXStrontderksen"Vervolgens heb ik tegen Henk Aa en Jan Lagendijk, waarmee we de stichting Cuby is Back hadden opgericht, gezegd: hier heb ik geen zin meer in. Via de krant werden er over en weer dingen geroepen en dat maakte de zaak er ook niet beter op. Het vertrouwen was weg en vervolgens ben ik er voor de goede vrede uitgestapt. Harry en ik zijn toen een tijd niet echt on speaking terms met elkaar geweest. Harry schreef zelfs een nummer over me, waarin hij zijn gal spuwde: I Don’t Care, op de CD Dancing Bear in 1998."

XXXXXDerksenenMuskeepraten"De manier waarop het uiteindelijk weer goed kwam tussen ons was ook typisch Harry. Ik reed dik een jaar later in Rolde langs de viskraam van Geert de Valk, die vroeger mijn buurjongen was en nog steeds een vriend van me is. Daar stond Harry met een enorme lekkerbek in z’n mik."

"Ik ben uitgestapt en naar Harry gegaan. Hij was zichtbaar opgelucht en hij wilde dat gedoe tussen ons opgelost hebben. Want hij had dan wel een grote bek, maar een klein hartje. Dus zei Harry: zullen we even naar Assen gaan? Daar hebben we in café Old Dutch gezeten en Harry was eerst heel ongemakkelijk met de situatie. Opeens riep hij tegen mij: wat er gebeurd is, is vergeten! Nou, dat was het en toen hebben we de draad opgepakt en werd het weer als vanouds. We hebben het verder nooit uitgesproken, maar dat was dus Harry ten voeten uit."


Over oude plannen:
XXXMorrison"Toch hadden we in de tijd dat ik het management deed best wel leuke ideeën op de plank liggen. Ben Mattijsen van Munich Records had contacten met het management van Van Morrison. The Blizzards hadden vele jaren eerder Morrison (foto links) begeleid op dat rampzalige toerneetje door Nederland. Het idee was dat Harry een elpee zou opnemen, Muskee sings Morrison, waarbij Morrison bereid was om op twee liedjes mee te doen. We hebben er veel werk in gestoken om dat voor elkaar te krijgen, vooral Ben Mattijssen. Dus ik ging dat heel trots in Rolde aan Harry vertellen, met het idee van: nou hebben we een doorbraak… Maar Harry reageerde zeer negatief. Hij zei: die Morrison zingt nooit liedjes van mij, dus ik nu ook niet van hem… Ik ben helemaal ondersteboven teruggereden naar het westen, want Muskee verdomde het gewoon. Harry had er nog steeds de pest in dat The Blizzards destijds Morrison hadden begeleid, waarbij er voor Harry als zanger totaal geen rol was weggelegd, net zoals bij Eddie Boyd. Want Morrison en Boyd zongen immers zelf, dus stond Harry buitenspel. Hij noemde Morrison dan ook een ongemakkelijke generatiegenoot…"

"Via diezelfde Ben Mattijssen was ook geregeld dat Tony Joe White een paar nummers voor Harry had geschreven. Niet de eerste de beste toch? Die nummers waren in eerste instantie als proef ingezongen door zo’n demozanger en niet door White zelf, hetgeen zeer gebruikelijk was. Toen Harry die tape hoorde, zei hij: dat is Tony Joe White helemaal niet. Dus heb ik hem uitgelegd hoe dat in z’n werk ging en dat Tony Joe White dat speciaal voor Harry had geschreven. Waarop Harry een afwerend gebaar maakte en zei: nou, dan had hij ze zelf ook maar in moeten zingen… Ging dus ook weer niet door."

XXXSweet"Ik had een keer zonder medeweten van Harry een contract afgesloten voor 10.000 gulden om  drie kwartier te spelen op een sixties-festival in Emmen. Ik dacht: die centen zijn even mooi meegenomen! Vervolgens belde Harry mij en zei met enorme afkeuring in zijn stem: The Sweet (links) speelt daar ook en daar wil ik absoluut niet mee op een festival staan. Waarop ik reageerde met: je hebt toch niks met The Sweet te maken man, je speelt gewoon drie kwartier, je pakt je poen en weg wezen… Maar Harry wilde niet samen met die 'in pyama’s verklede gasten’ zoals hij ze noemde, in één programma. Ik had een contract getekend en vervolgens moest ik als een kleine jongen bij de organisatie aankaarten dat Harry alleen wilde spelen nadat The Sweet het pand had verlaten… Ongelooflijk, maar zo is het wel gegaan. Dan krijg je een hekel aan jezelf hoor als je zo moet werken…"

XXDerksen2"Harry was een fantastische, aparte kerel, waaraan je je vreselijk kon ergeren, nooit boos op kon worden, waar we allemaal heel veel van hielden en waar hij ONTZETTEND misbruik van heeft gemaakt. Want wat wij allemaal niet voor hem hebben gedaan… En niet alleen wij hoor, maar ook vele anderen. Harry had gewoon een hulplijstje met mensen die hij belde als hij wat nodig had. Tieme van Veen bijvoorbeeld, die jaar in jaar uit naar Harry’s flat is gereden als Harry moest optreden om Caz de hond uit te laten. Harry wilde op een gegeven moment niet meer met de bus naar de optredens. Henk Kamp heeft hem jaren in die grote auto naar alle hoeken van Nederland gereden. En na het optreden reed hij hem terug naar Rolde en dan moest Henk vervolgens nog naar Dalfsen. Harry was een man van aandacht. Als je interesse in hem en in zijn muziek toonde, voelde hij zich gestreeld. Maar als hij geen aandacht kreeg, was het mis. We hadden soms eindeloze telefoongesprekken die eigenlijk over niets gingen. Ik werd er zelfs voor uit redactievergaderingen gehaald. Als hij maar een pijntje had, belde hij al. Nou heb ik echt iets vreselijks, zei hij dan, enorme pijn in m’n schouder. Alsof er iets afschuwelijks aan de hand was. Dan ga je toch gewoon naar de dokter, suggereerde ik logischerwijs. En Harry maar doorzeuren. Als je hem dan een paar weken later vroeg hoe het met zijn schouder was, antwoordde hij: schouder, welke schouder?"


Over de eindfase:
XXGoudGroetenuitGrolloo"Ik denk met bijzonder veel liefde aan hem terug, maar ik vind niet dat je iemand na zijn dood heilig moet verklaren. Je moet wel realistisch blijven. Want hij bleef soms stemminkjes verpesten. Het laatste dat ik heb gedaan, was de overhandiging aan Harry van die gouden elpee voor Groeten uit Grollo. Dat was rond z’n 70ste verjaardag, op 10 juni 2011. Ik had met de platenmaatschappij afgesproken dat ook Eelco Gelling een gouden plaat zou krijgen. Dat heb ik in een opwelling tegen Harry gezegd. Nou, de boot was helemaal aan, want dat kon absoluut niet. Ik zei: maar Harry, de beste gitaarsolo uit de Nederlandse popmuziek (Somebody Will Know Someday) staat op die plaat en is van Eelco. Als er naast jou één persoon ook recht heeft op een gouden plaat, dan is dat Eelco. Harry vond het allemaal grote onzin."

"Uiteindelijk heeft Eelco die gouden plaat gewoon gekregen, in alle stilte. De platenmaatschappij heeft hem thuis bezorgd. Tenminste dat hoop ik maar, want anders ligt-ie nog ergens in de opslag…"

XXXXXMuskeemethonden"Enige tijd na 10 juni hoorde ik dat Harry in het ziekenhuis lag. Ik ben hem met Rudy Leukfeldt op gaan zoeken, maar ik had geen idee hoe ernstig het zou zijn. Toen ik hem zag, schrok ik me rot. We troffen hem doodziek aan. Het was helemaal Harry niet meer. Hij kwam z’n bed uit om naar de WC te gaan, met die dunne beentjes en dat zieke koppie, helemaal uitgemergeld. Zelf had Harry toen nog het idee dat hij er bovenop zou komen, maar buiten zei ik tegen Rudy: die gaat dood, dat kan niet anders. En daarna is het zó snel gegaan… Enkele weken later was het al gebeurd, en daar heb ik echt last van gehad. Ik was daar helemaal niet op voorbereid. Ik heb ruim vijftig jaar met Harry opgetrokken. Dat is langer dan met mijn ouders, zeker langer dan met mijn echtgenotes en langer dan met mijn kinderen. We hebben hem een heel mensenleven gekend. Bovendien had ik ineens ook niet echt meer een reden om naar Drenthe te gaan. Ik vond het altijd ontzettend leuk om hierheen te komen. Vroeger naar Assen, later naar Rolde. En dan belde je altijd na half twee aan, want dan was Harry pas wakker en kwam hij in z’n onderbroek van die trap af zeilen als die honden gingen blaffen. Ik had er dan al een dag opzitten, maar toch zei hij meestal: wat ben je vroeg joh? Zullen we even naar Erkelens gaan? En daar konden we eindeloos ouwehoeren."

XXXXXCenBoud"Ik heb me er zeer aan gestoord dat toen Harry ernstig ziek was, er ineens veel mensen opdoken die belangrijk gingen doen. Dat waren lui die ik in die vijftig jaar nooit heb gezien… Ik heb me daarvan gedistantieerd en Harry, die arme ziel, had waarschijnlijk de kracht niet meer om te zeggen: gaan jullie eens lekker buiten spelen… Dat gedoe met Eelco heeft hij volgehouden tot z’n dood. De begrafenis is mede door andere vrienden vooraf helemaal in overleg met Harry geregeld. Maar die wilde absoluut niet dat Eelco erbij zou zijn. Dat moet je respecteren, maar ik schrok er een beetje van, dat het nog zó diep zat…"

"Het is een feit dat de formule die we in 1996 hadden bedacht om C+B in de theaters en schouwburgen te laten spelen, vijftien jaar met succes heeft gedraaid. En het liep nog steeds goed, want toen Harry in september 2011 overleed, was 2012 ook al volgeboekt. Ik vind het geweldig dat dit concept zo aansloeg, voor degenen die het hebben bedacht, voor de vele fans, maar vooral voor de jongens zelf natuurlijk. Het heeft C+B de definitieve erkenning als één van de beste bands van ons land gegeven. Dat heeft de groep volkomen verdiend. Maar ik kan nog steeds niet goed naar de muziek van Cuby & the Blizzards luisteren. Ik voel me daar heel onprettig bij. Laatst speelden ze een nummer op de radio en dat heb ik weggedraaid. Raar hè, maar ik ben daar nog helemaal niet aan toe..."


Naschrift: Aan het eind van het gesprek overhandig ik Johan Derksen als dankbetuiging enkele obscure blues-elpees, vele jaren geleden uitgebracht door Swingmaster in Groningen. Johan is aangenaam verrast en valt even uit zijn rol. "Die heb ik nog niet, hartstikke mooi man." Vervolgens herpakt hij zich razendsnel. Met een vette knipoog naar mij zegt hij tegen Rudy Leukfeldt: "Ik waarschuwde je vooraf al: als die lul geen platen meeneemt, praat ik niet met hem hoor…"

Met dank aan Rudy Leukfeldt, Johan Gaasbeek en anderen voor het fotomateriaal.

Foto onder: Drie heren die ieder op hun eien wijze een rol hebben gespeeld in de C+B-geschiedenis: Jeroen Wielaert, auteur van de biografie De Missie, Jan Douwe Kroeske, producent van de documenaire Cuby + Blizzards - 40 jaar de blues en Johan Derksen, vriend, kenner en manager. Foto's + montage: Rudy Leukfeldt.

XXXXXDrieheren

Naar boven