Hoofdstukindex:

XXXOpeningsfotoJohan Derksen (foto links, gemaakt door Rudy Leukfeldt) introduceert op 31 mei tijdens de tweede editie van Blues in Grolloo de hoofdacts. De 65-jarige ex-voetbalprof, journalist, uitgever, televisiemaker en muziekliefhebber is inmiddels een bekende Nederlander geworden. Maar hij heeft ook onmiskenbare connecties met Cuby & the Blizzards. In een tweedelig interview vertelt hij uitvoerig over zijn belevenissen en herinneringen.

We ontmoeten Johan Derksen bij motel Hajé in Heerenveen. Al op de parkeerplaats hebben bezoekers hem in de gaten. Dus moet hij op de foto. Johan ontkomt er als bekende Nederlander niet meer aan. Geduldig en gedwee laat hij het over zich heen komen. "Wel lachen hoor," maant een rij-instructrice die bij Hajé haar leerlingen oppikt. "Ik lach me rot," mompelt Johan en slaat zijn arm om de schouder van een blozende jongedame.

Het is de dag nadat in De Wereld Draait Door werd bekendgemaakt dat het door Voetbal Internationaal uitgegeven boek Gijp de NS Publieksprijs had gewonnen. Felicitaties zijn dus op zijn plaats. "We hadden ze weer effe tuk hè?", grijnst Derksen een dag later in Heerenveen.

Johan Derksen, sinds kort in het bezit van een hond met de naam Cuby, mag dan zijn gestopt als hoofdredacteur van Voetbal International, maar als baas van de VI-uitgeverij, hoofdredacteur van Voetbal International Televisie, columnist voor VI en maker van het muziekprogramma On The Road heeft hij het nog altijd razend druk. Hij is net terug van drie dagen Brazilië voor een programma over Clarence Seedorf.  Een dag later heeft hij in De Arena een lang interview met Johan Cruijff. "Ik ben gesloopt," bekent hij.
De middag van ons gesprek moet hij nog verder voor een afspraak met Foppe de Haan. Toch neemt hij uitgebreid de tijd om over C+B te praten. "Voetbal is mijn werk, maar muziek is mijn passie," zegt Johan. The Blizzards waren en zijn zo’n passie van hem.

XXDerksenjongevoetballerJohan Derksen werd in 1949 in Heteren geboren. Zijn vader was adjudant bij de politie en werd in 1961 gestationeerd in Drenthe. Na een jaar Nieuw-Buinen kwam het gezin Derksen in Rolde terecht. Daar zou Johan zijn jeugd doorbrengen. "Absoluut de mooiste tijd van mijn leven. Drenthe was heerlijk, een warm bad. De gemoedelijkheid, dat heerlijke accent, die droge humor. Ook al werd je in die tijd gewoon als allochtoon gezien hoor. O, dat zijn Hollanders, hoorde je overal in de winkels. Dat was ook precies de opmerking van mijn eerste schoonvader toen ik aan hem werd voorgesteld. Hij bleek zwaar teleurgesteld…"

Johan woonde in Rolde aan de Grote Brink 25, met het politiebureau inclusief twee cellen aan huis. De jonge Derksen burgerde snel in en kwam al gauw op het spoor van de muziek, het café en het voetbal. Hij speelde bij Rolder Boys en was vaak te vinden in cafés als Hofsteenge in Rolde en Grolloo, de Gouden Leeuw in Zuidlaren en Jan Dekker aan de Gedempte Singel in Assen. Op zijn Typhoon-brommertje tufte hij eindeloos naar Assen heen en weer. "Jan Dekker was ons stamcafé. Later kwam daar De Witte Bal bij."

Al op zijn zeventiende werd Johan profvoetballer. Eerst bij Go Ahead Eagles in Deventer en later onder meer bij Cambuur Leeuwarden, Veendam en Haarlem. Begin jaren zeventig startte hij ook een loopbaan in de journalistiek, onder meer bij de Winschoter Courant, het Nieuwsblad van het Noorden en vanaf 1977 bij Voetbal International.
Toch kwam hij graag en vaak in Assen op bezoek. Hier bouwde hij z’n vriendenkring op met de bekende namen: de gebroeders Loman, Rudy Leukfeldt, Frans Jansen, Tieme van Veen, Jan Houwing, noem maar op. Het waren de jongens met en tegen wie hij ook vaak voetbalde.

XXXDerksenportretinleidingVanzelfsprekend ontmoette hij Eelco Gelling, wiens vader eveneens bij de politie werkte en Harry Muskee. Met name Muskee werd een vriend voor het leven. "Harry was net als ik enig kind. Ook hij had het thuis niet gemakkelijk. Hij werd een broer voor me," aldus Derksen, die aangeslagen het overlijden van Harry Muskee als eerste meldde in het TV-programma Voetbal International op maandag 26 september 2011, rond de klok van half negen.

Uit het anderhalf uur durende gesprek, waarbij tevens vriend en VI-fotograaf Rudy Leukfeldt aanwezig was, laten we hieronder Johan Derksen in een tweeluik onafgebroken aan het woord. Deel 1 gaat over zijn jeugdherinneringen aan Drenthe en the Blizzards. In deel 2, dat volgende week op deze website verschijnt, pakken we de draad op rond 1995/1996, toen Johan als manager actief betrokken raakte bij de 'wederopstanding' van Cuby & the Blizzards.


Over de eerste kennismaking:
XXJohanDerskenverhaal"Ik heb Harry Muskee voor het eerst ontmoet in de grammofoonplatenwinkel van Lampe aan de Gedempte Singel, naast het café van Jan Dekker. Ik weet niet meer precies wanneer, maar het was ruim voordat hun eerste single Stumble and Fall uitkwam. Hij zat op een kruk aan zo’n barretje waar je naar muziek kon luisteren. Hij had een raar fluwelen flower-powerjasje aan. Wat me vooral opviel was dat Harry ontzettend plat praatte. Ik woonde al jaren in Rolde en was wel wat gewend. Maar hij praatte met een veel zwaarder accent dan dat in Rolde werd gedaan Hij viel toen al op, omdat hij als één van de weinigen lang haar had. We voetbalden wel tegen elkaar, hij speelde bij Achilles 1894 en ik bij Rolder Boys en je kwam elkaar altijd wel tegen in Assen."

"Die periode van Harry in zijn boerderij in Grolloo heb ik niet echt meegemaakt. Ik heb van 1966 tot 1969 bij Go Ahead Eagles in Deventer gevoetbald en toen ik daarna bij Cambuur terechtkwam, ben ik weer in Rolde gaan wonen. Toen had Harry in die boerderij eigenlijk zijn langste periode al gehad. Ik heb weer meer contact met hem gekregen toen hij in dat flatje van Dick Beekman aan de Maria in Campislaan in Assen woonde. Daar heb ik ook heel wat keren in het logeerkamertje geslapen."

XXDerksenvoetballer"In die tijd kwam ik veel in Assen en woonde zowat bij café Jan Dekker. Ik ging er ’s ochtends koffie drinken, dan naar Leeuwarden om te trainen en vervolgens weer vlug naar Dekker voor het dagmenu. Daar hadden ze zo’n knipkaartsysteem voor. Bij Dekker zaten al die jongens van mijn generatie: Arnold Staudt, Rudy Leukfeldt, Geert Loman, Frans Jansen. Harry kwam daar natuurlijk ook. Hij was zeven jaar ouder en dat scheelde best wel op die leeftijd, maar we hielden beiden van voetbal en muziek, dus we hadden altijd wel iets te bespreken. Ik was van de Merseybeat en kocht elpees van die Engelse groepen: Wayne Fontana & the Mindbenders, Billy J. Kramer & the Dakotas, The Searchers, The Swinging Blue Jeans… Harry keek daar met veel dedain op neer, want hij liep al met Muddy Waters en John Lee Hooker onder z’n arm. Daar wist ik het bestaan niet eens van. Harry adviseerde: luister dan naar The Voice of America man! Die zender kende ik niet, want ik was alleen bekend met Radio Luxemburg. Toen ik Waters en Hooker hoorde, dacht ik dat die rare obscure negers de platen van die Britse bandjes naspeelden, maar het was natuurlijk net andersom… Bij Lampe, waar de latere C+B manager-Jan Venhuizen werkte, hadden ze trouwens niet veel blues. Daarvoor moest je naar Hemmes in Groningen. Als je met zo’n elpee de winkel uitstapte, had je een heerlijk gelukzalig gevoel. Maar je was ook 20 gulden lichter, want dat kostten die elpees toen. Het was eigenlijk de tijd van de singletjes."

"Harry heeft mij in zekere zin opgevoed. Ik las nog de boeken van Arendsoog toen Harry het hele oeuvre van Jack Kerouac al op de plank had staan. Ik keek met dat leeftijdsverschil zeker tegen hem op. Hij was intelligent, in die zin dat hij heel breed georiënteerd was. Hij wist de gekste dingen, of het nou over politiek, kunst of cultuur ging… Hij was op zijn manier wel belezen."

XXEelco"Eelco Gelling (foto links) was meer van mijn leeftijd, maar met hem had ik toch minder contact. Met Eelco kon ik ook goed opschieten, maar onze relatie was anders, afstandelijker. Ik trok niet echt met hem op en daar was hij misschien ook niet zo’n type voor. Wat Eelco wel op ons voor had, was die flat aan de Smetanalaan. Wij woonden nog thuis of op kamers, maar Eelco had het op jonge leeftijd al prima voor elkaar. Het was er smaakvol ingericht met een mooie vloer en een vrouw (Ria) die daar gevoel voor had. De flat van Eelco was een soort modelwoning. En daar had Harry weer schijt aan. In die Smetanaflat van hem stonden een vleugel en een ouwe bank waar Caz de hond op lag en als je op bezoek kwam moest je maar een plekje naast Caz zien te vinden."


Over de fases van Harry:
XXRareEarth2"Harry was een man van fases. Ik heb meegemaakt dat hij helemaal gek was van Rare Earth, bekend van de hit Get Ready. Harry maakte ook nummers in die sfeer. Toen was het ineens weer David Clayton-Thomas van Blood Sweat & Tears. Harry zei: die gozer zingt net als ik. Tja, zou het wellicht andersom zijn Harry? dachten wij. Vervolgens kwam er een periode dat Manassas, de groep van Stephen Stills, het helemaal was. Harry had er een elpee van, waarop de bassen heel zwaar waren opgenomen. Harry werd pas wakker in de middag, dus die begon ’s nachts te leven en als hij die plaat opzette, kwamen de buren altijd klagen of die muziek misschien wat zachter kon…"

"Bij Sjoerd Brouwer in café De Grot in Assen stond een jongen achter de bar die Lammert Schothorst heette. Dat was een vrijgezel en een beetje een boerenjongen."

XXCateBrothers"Hij had echter veel gevoel voor muziek en hij had als enige elpees van The Cate Brothers. Dat waren twee broers, een tweeling uit Arkansaw. Harry noemde ze altijd Willy en René van der Kerkhof van PSV, want ze hadden wat dommige hoofden. Weet je dat ik die Cate Brothers nog steeds volg en speciaal naar Arkansaw ben geweest om ze te zien? Ik had een keer in de pers iets over ze gezegd en Jorien van den Herik, de toenmalige voorzitter van Feijenoord, belde me en vroeg: ben jij zo’n fan van ze? Ja, ik vond dat een geweldige band en Van den Herik zei: die gasten ken ik persoonlijk heel goed, want die wonen bij mijn fabriek in Arkansaw om de hoek. Zodoende kwam ik ineens bij die broers terecht. Maar Harry was ook helemaal gek van The Cate Brothers."


Over eigen ambities:
XXJongejohan"Ik speelde zelf drums en had zeker de ambitie om mijn heil ook in de muziek te zoeken (zoals links op de foto tijdens een feest in Rolde). Maar ja, ik kwam uit zo’n rechtschristelijk milieu en dat was volkomen onbespreekbaar, zeker voor mijn vader. Ik wilde het huis uit, maar dat was in die tijd niet zo makkelijk als je jong was en geen inkomsten had. Waar moest je naar toe? Uiteindelijk ben ik op m’n zestiende bij Go Ahead Eagles in Deventer gaan voetballen. Toen was ik in ieder geval van dat rechtse milieu verlost en van die doorlopende strijd over lang haar, spijkerbroeken en bordeelsluipers. Het ging altijd nergens over, maar je had wel de hele dag ruzie. De ouders van Rudy Leukfeldt en Eelco Gelling waren veel makkelijker. Daar mocht van alles. Gelling had ook lang haar. Zijn moeder was kapster en puntte soms dat haar beetje bij. Zij vond het verder best. Ik ben nu 65 en ik heb nog steeds lang haar. Misschien is dat wel uit een soort protest, omdat ik er vroeger zo voor heb moeten vechten. Toen ik zelfstandig was en kon doen wat ik wilde, moest ik in militaire dienst en kreeg ik direct zo’n tondeuse in m’n nek. Heb ik nog twee jaar voor lul gelopen… Toen ik uit dienst was dacht ik: dat overkomt me niet meer…"

"Ik heb C+B vroeger vaak gezien, nog voordat ze bekend waren en blues speelden. Er hingen posters in Assen en omgeving en daar stond op: Beat Group no.1. In die tijd zong Eelco ook nog wel tweede stem. Misery en And I Love Her van The Beatles deden ze en Tallahassie Lassie. Dan zong Eelco mee en speelde hij met die gitaar in zijn nek. Vervolgens werd het al gauw een bluesband. Dat kwam helemaal door Harry, want Eelco maakte het eigenlijk geen zak uit. Eelco speelde alles en die had net zo goed bij Livin' Blues kunnen spelen of zoals later bij Golden Earring. Harry had daar nooit kunnen zingen. Toen hij eenmaal vanuit de jazz de blues had ontdekt, week hij er geen meter meer vanaf. Hij was qua smaak het muzikale brein en is dat altijd gebleven."

XXDerksenjongeBlizzards"C+B waren echt onderscheidend. Je had The Outsiders, ZZ en de Maskers, The Phantoms en al die Haagse groepen. Livin' Blues had het een beetje, The Bintangs ook, maar dat vond ik pseudo-bluesbandjes. De combinatie Harry/Eelco was DE formule. Die maakten zulke pure blues, dat was in Nederland nog nooit vertoond. Die emotie, daar was de snik uit Nashville helemaal niks bij. Eelco vulde dat in met geniale gitaarsolo's. Wij waren zo trots als een aap met zeven staarten, want die gasten kwamen wel even uit Drenthe en overklasten de rest volkomen. Ze werden een cultband, waar je héél graag bij wilde horen…"


Over de beste bezetting:
XXDerksenfavorieteCBformatie"Ik vind de bezetting van The Blizzards rond 1969/1970 de beste van allemaal. Dus met Harry, Eelco, Helmig van der Vegt, Herman Deinum en Hans la Faille. Herman Brood werd weliswaar een rock & roll-idool, maar was een beperkte pianist. Van der Vegt is veel begaafder. Hans la Faille is een jazz-drummer met een goede bekken-techniek en Herman Deinum was toen al een weergaloze bassist, bijna een sologitarist op de bas. Alle bassisten uit die tijd speelden Deinum na, die was zeer bepalend."

"Een betere gitarist dan Eelco Gelling was er niet. Het is altijd moeilijk om te vergelijken. Je kunt niet zeggen dat hij technisch beter was dan Jan Akkerman of Jan de Hont van ZZ & de Maskers, want die waren ook subliem, en het blijft appels met peren vergelijken. Eelco was in mijn ogen echter degene die het mooiste speelde, die mij emotioneel het meeste deed… Eelco was niet te overtreffen. Hij speelde een keer in Nijmegen, waar ook Rory Gallagher op het programma stond. Die werd toen gezien als de nieuwe Clapton. Rory Gallagher speelde in die tijd iedereen van het podium. Vlak voordat ze moesten spelen, hoorde ik Gelling op de gang een beetje voor zich uit prevelen: Gallagher beter? Dat zullen we dadelijk wel even zien… Nou, die Gallagher heeft in de loop van de avond echt heel hard om z’n moeder geroepen. Want als Gelling het op z’n heupen had… Die kon zó goed spelen, waanzinnig. Het is zo jammer en eigenlijk ook onbegrijpelijk dat hij dat nu niet meer kan…"


Over voetballen:
XXXHarryselftal2"Harry kon heel aardig voetballen. Hij was een goede linksback. Wij voetbalden wel in die café-elftallen en dan deed Harry ook mee. Niet vanwege zijn bekende naam, maar omdat hij zeer bruikbaar was. Hij was natuurlijk zeven jaar ouder dan de meesten van ons, maar hij kon nog goed mee. Harry was alleen snel van z'n stuk gebracht. Wij plaagden hem wel eens omdat wij wisten dat hij daar niet tegen kon. Muskee, je stinkt, heb je je sokken niet gewassen? Of: dat broekje staat toch voor geen meter man! Dan was hij helemaal van slag."

"Ik kwam regelmatig in Zuidlaren in de Gouden Leeuw en aan de overkant zat café Van Dijk waar we wel eens wat gingen eten. Die eigenaar deed mee aan de horeca-competitie. Hij vroeg aan mij of ik niet wat jongens kon regelen voor dat elftal van hem en dat heb ik gedaan. Ik haalde een paar spelers uit Veendam en die hele bende uit Assen en we hebben twee jaar veel plezier gehad. Op een avond kwam Gelling in die BMW van hem kijken als supporter. Zonder rijbewijs uiteraard. Die zette allerlei bloembakken uit de plantsoenen dwars over de weg, zodat er voor andere auto’s geen doorkomen aan was. Dat werd een grote chaos."

XXDerksenmetdevierbankje"In de Sprookjeshof in Zuidlaren hebben we nog eens een hele nacht verschrikkelijk doorgezakt. En we hebben de beker een keer meegepikt en
's nachts ergens bij Norg in de berm gedumpt. We waren toen op een leeftijd dat je dat nog kon hebben. Als vroeger in Assen de kroegen sloten, dan ging je naar Sjoerd Brouwer in De Grot. Die was nooit dicht. Ik heb vaak gehad dat ik vanuit De Grot 's ochtends vroeg in de auto naar Veendam reed en direct bij de krant aan het werk ging, zonder slaap. Je bleef gewoon op de been. Ik drink sowieso niet meer, maar nu moet ik er niet meer aan denken om een nacht door te zakken, want dan ben ik een hele week volslagen van de leg...”

"Toen Harry (op de foto boven in het midden, met links van hem Bertus de Vroome en Frans Jansen en rechts Rudy Leukfeldt en Johan Derksen) later in het westen optrad, sliep hij regelmatig bij mij. Harry was een enorme Sparta-aanhanger. Hij had familie van zijn moeders kant die in Schiebroek woonde. Dat waren ook Spartanen en Harry nam die passie over. Ik kende Barry Hughes, de toenmalige Sparta-trainer, en Harry vond dat een geweldige man. Dus als Sparta thuis speelde, overnachtte hij soms bij mij en gingen we de volgende dag naar Het Kasteel om een beetje met Barry Hughes over voetbal te ouwehoeren en de wedstrijd te bekijken. Dat vond Harry prachtig."


Over vreemde grillen:
XXDerksenstuk"Harry bepaalde alles als het om de band ging. Hij was natuurlijk een ontzettend eigenwijze man. Wij mochten hem graag en praten nog steeds vertederend over hem, maar hij was vaak ongelooflijk lastig. Hij kon heel vreemd en volstrekt onvoorspelbaar reageren. Hij had op een gegeven moment de Harry Muskee Band, met daarin Bernard Reinke uit Groningen, best een aardige gitarist. Met die formatie hebben ze de elpee Love Vendetta opgenomen. Maar Harry had om de een of andere reden een bloedhekel aan Reinke. Op een dag kwam Reinke bij Harry in de Smetanaflat. Harry had daar zo’n hokje met een hamster erin. Reinke zag dat en zei: Harry, dat hokje is veel te klein voor die hamster man. Waarop Harry reageerde: o ja? Zal ik jou eens wat zeggen? Jij ligt uit de band. Reinke was stomverbaasd. Hij dacht eerst dat het een grap was. Hoezo?, vroeg hij. Omdat jij dat hokje te klein vindt, antwoordde Harry, daarom lig jij nu uit de band. En daar zat je dan met je volle verstand bij…"

"Wat Harry leuk vond, was zinloos door Drenthe rijden. Ik kwam helemaal uit het westen met de auto en was blij dat ik eindelijk in Rolde was. Dan zei Harry: zullen we nog een eindje gaan rijden? Even toeren noemde hij dat. Dan was het mooi weer, raampje open, via Anderen naar Gasteren. Hij kende de gekste plekken en de meest afgelegen weggetjes. Hij wist alles. Dat vond hij heerlijk en dan ergens op een terrasje zitten en flink innemen uiteraard…"

"Harry had zo’n Fiat Sportwagen en ging met één van de zusjes Gans op vakantie naar Italië. Ergens op de Autobahn in Duitsland bleek die auto geen olie meer te hebben en toen heeft Harry die wagen gewoon langs de snelweg laten staan en ook nooit meer opgehaald. Zo leefde hij en zo leefden The Blizzards. Want er is met geld gesmeten hoor… In de horeca, met auto’s, met schade-regelingen, met alles…"


Over het nooit gepubliceerde Window of My Eyes:
XXDerksenbiografie"Ik had in 1989 op basis van een paar gesprekken en ontmoetingen met Harry een groot deel van een biografie geschreven. Die zou worden uitgegeven door Het Drentse Boek. Daar zat toen ook de latere gedeputeerde Marga Kool bij, die er al vanaf het begin niet veel mee op had. Op de één of andere manier is er tekst bij de familie Beekman gekomen en zij hadden problemen met bepaalde passages. Dick Beekman, de oude drummer van C+B, had in de gevangenis gezeten voor de dood van zijn vrouw. De familie wilde niet dat dit in het boek weer werd opgerakeld. Zij dreigden met een proces als we het toch uit zouden geven. Harry en ik waren daar heel nuchter onder: nou, dan doen we het toch niet? Het was ook nog niet helemaal af. We waren er zomaar aan begonnen. Wij wilden die fragmenten ook niet schrappen, want het ging hier om een stukje geschiedenis van de band. Maar we hadden geen zin in een rel en Het Drentse Boek ook niet. Jaren later heb ik dat hele pakket aan Jeroen Wielaert gegeven en gezegd dat hij het voor De Missie mocht gebruiken. Vorig jaar zijn er ook delen in het boek Showbizz Blues van Hans la Faille gepubliceerd."


Over Harry’s reisangst:
XXMuskeeenDerksen"Harry had een ontzettende angst voor het verre en het vreemde… In het buitenland, maar ook buiten de provincie. Hij was bang ’s nachts niet meer terug te kunnen naar Drenthe en dat benauwde hem enorm. Hij is niet voor niks altijd hier blijven zitten. Eelco dacht veel groter, die was al benaderd door de manager van Van Morrison, toen The Blizzards hem begeleid hadden, om mee te gaan naar Amerika. Eelco wilde Harry echter niet in de steek laten en heeft lang gedacht dat hij met Harry ook groot zou worden. Maar Harry heeft nooit die ambitie gehad. Hij wilde alles overzichtelijk houden. Ze stonden op het punt om echt wereldwijd door te breken en dat wilde Eelco graag. Ik denk namelijk dat zij eind jaren zestig ook in Amerika een sensatie waren geweest. Harry heeft altijd heel klein en gemoedelijk gedacht. Die Drentse gezelligheid, een café waar je een droge worst op kon vreten, dat was voor Harry een heel veilig gevoel. En toernees door Amerika, daar lag-ie wakker van. Gelling was in die tijd ambitieus en zag een wereld voor hem open gaan. Eelco was dan ook zwaar gefrustreerd toen in 1969 door toedoen van Harry die Amerikaanse toernee niet doorging."

XXDerksenjongegelling"Eelco had dolgraag naar de States gewild. Daarom is die overstap naar de Earring in 1976 ook wel te verklaren. Hij had het alleen anders aan Harry moeten verkopen, in plaats van zo maar op te stappen. Hij had eerlijk tegen Harry moeten zeggen: ik kies voor mezelf, want jij blijft kleinschalig denken en ik wil een andere kant op. Ze woonden toen nota bene in hetzelfde flatgebouw… Maar ze moesten 's avonds spelen in Tiel en plotseling was Eelco verdwenen… Zo ga je niet weg, zeker niet na zoveel jaren. Dat heeft Harry hem nooit vergeven…”

Foto hieronder: Het beruchte horeca-elftal van Johan Derksen (staand, derde van rechts), met onder meer Rudy Leukfeldt (staand, tweede rechts), Jan Mennega (staand rechts), Frans Jansen (zittend, links), Jan Houwing (zittend, tweede links, Geert Loman (zittend, derde rechts) en Harry Muskee (zittend, rechts).

XXXCafeteam

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar boven