Hoofdstukindex:

Rudy LeukveldtZijn foto’s van Cuby & the Blizzards en met name van Harry Muskee, behoren tot de mooiste die er zijn gemaakt. De Asser fotograaf Rudy Leukfeldt volgde de groep tientallen jaren en kende C&B al voordat ze beroemd werden. Hij was bevriend met Eelco Gelling en Harry Muskee en maakte talloze foto’s van de bandleden voor platen, cd’s, boeken en andere publicitaire doeleinden.  

Leukfeldt werd geboren in Arnhem in 1946. Rond zijn twaalfde jaar kwam hij met zijn ouders naar het noorden. Zijn vader werkte bij de Koninklijke Nederlandse Heidemaatschappij en werd overgeplaatst om hier een nieuw rayon op te zetten. Rudy gaf 25 jaar fotografieles in Groningen.

Doordat hij veel opdrachten kreeg voor het weekblad Voetbal International, waarvoor hij overigens nog steeds werkt, kon hij zijn fotowerk niet meer combineren met lesgeven. "Ik was twee dagen met Johan Derksen bij Johan Cruijff in Barcelona," vertelt hij. "Daarvoor had ik vrij genomen. Omdat ik bij terugkomst op Schiphol de laatste trein miste, kon ik de volgende dag niet op tijd op school zijn. Toen dacht ik: met die school moet ik stoppen, dit kan niet meer. Dat is gebeurd en vanaf dat moment was ik full-time fotograaf."

Rudy Leukfeldt behoorde tot de vaste Asser vriendengroep van Harry Muskee, met daarin verder onder meer Frans Jansen, Henk Schokker, Jaap Geerts, Raymond ten Berge, Jan Houwing, Geert en Albert Loman en Aad Doek. We laten Rudy ononderbroken aan het woord over zijn herinneringen aan een bijzondere tijd.


Over zijn jeugd:
Over zijn jeugd"Eelco Gelling en ik (foto links) zijn even oud. Ik zat bij hem op de MULO in de klas. Harry was vijf jaar ouder, en dat leeftijdsverschil speelde echt wel mee, zeker als je jong bent. Ik had heel goed contact met Eelco. Ook met Hans Kinds en Willy Middel trouwens, die weer wat jonger waren. Ik trok veel met Eelco op. Wij woonden in Assen in Luchiesland en Eelco aan de Vondellaan, waar Harry ook woonde. Eelco en ik kwamen wel bij elkaar over de vloer. Dat was al voordat hij zo goed gitaar ging spelen. Ik weet nog dat hij gitaarles had, volgens mij bij Wagensveld. Dat was ruim voor zijn periode bij The Rocking Strings. Later mocht hij van zijn ouders een gitaartje kopen in Groningen, van het Nederlandse merk Egmond. Daar is het voor Eelco mee begonnen. Hij was als puber al druk met allerlei muzieksoorten bezig, ook wat de maten betreft. Hij tokkelde dan met zijn vingers op de tafel: dit is blues, dit is tango, dit zijn Duitse schlagers, etc. Hij had dat toen al scherp in de gaten."

"Wij trokken ook naar elkaar toe omdat wij geen Assenaren waren van oorsprong. Ik kwam uit Arnhem, Eelco uit Zwartsluis en wij zagen er anders uit in die tijd dan de rest. Zo is ook Johan Derksen bij ons gekomen. Johan kwam ook niet uit Drenthe. Onlangs hadden we het daar nog over. Johan zei: wij waren anders en praatten ook anders dan de mensen hier. Ik had al snel zwarte kleding aan. Zo maar eigenlijk, ik vond dat wel mooi. Anderen deden dat ook: Herman Deinum, Tieme van Veen van café De Witte Bal, altijd in het zwart met zonnebril op. Geert Loman loopt nog steeds in het zwart, maar die heeft niks anders, dus die moet wel."

"In die begintijd was er niet veel import in Assen. Ik weet nog dat de juffrouw op de lagere school me op mijn donder gaf: jullie wijsneuzen komen ons wel even vertellen hoe het moet omdat jullie zeker denken dat je het beter weet. Ik antwoordde: nou best wel, want m’n vader is immers niet voor niets naar Drenthe overgeplaatst… Ik had een veel te grote mond ten opzichte van de anderen hier. Eelco had dat ook, makkelijk praten, wat meer bravoure… Destijds in Arnhem moest je toch al vroeg voor jezelf opkomen. Eelco en ik gingen in Assen ook al snel naar allerlei cafetaria’s en dat was toen voor de jeugd hier not done…"


Over de beginjaren:
XLeukfeldtartikel1"Eelco was lid van The Rocking Strings. Zij oefenden vaak in clubhuis Brandpunt in de Venestraat. Daar ben ik af en toe bijgeweest. Harry Muskee speelde toen nog in The Old Fashioned Jazz Group, maar zong soms al enkele nummers mee bij The Strings. If I had a Hammer en Fats Domino, dat soort dingen. Er zat niet echt een zanger bij The Strings en vervolgens is Harry er definitief bij gekomen. Zij hadden hun eerste optreden op De Brink in Assen en Eelco zei: kom nou kijken. Ik vond het echt helemaal niks, vooral Muskee niet, qua voorkomen en hoe hij zong. Gelling had toen al redelijk lang haar, maar Harry niet. Die had nog dat korte haar en die uitstraling van The Jazz Group… Ik zei achteraf tegen Eelco: hoe kunnen jullie nou zo’n lulletje rozenwater erbij nemen? Qua imago is dat toch niks voor jullie? Als je die foto ziet die is gemaakt bij de boerderij van Miep Huisman in Norg (foto boven) en je bekijkt die eerste C+B-formatie inclusief Harry, dan lijkt hij toch net het krantenjongetje van de buren dat toevallig langskwam en ook even met ze op de foto wilde? Dat ziet er toch niet uit man…"

"Eigenlijk hadden C+B in het begin helemaal niet zo’n succes. Die eerste singletjes deden weinig en zelfs toen Desolation uitkwam, speelden ze voornamelijk nog hier in de buurt. Die grote schare fans en volgers waren allemaal regionaal. Ik ging gewoon overal mee naar toe. Soms twee keer op zondag, met de bus naar Hoogezand en dan naar Gasselte. Of ik ging met de jongens zelf mee en dan zat ik bij ze in de kleedkamer. Eelco heeft vaak tegen me gezegd: je moet gitaar leren spelen man! Nou ik heb ooit twee grepen van Willy Middel geleerd en daar is het bij gebleven. Die landelijke doorbraak kwam pas tussen Groeten uit Grollo en Trippin’ Thru a Midnight Blues. Toen kwam ook al gauw het onderscheid tussen Muskee, Gelling en de rest van de band. Eelco werd natuurlijk al snel erkend als een geweldige gitarist en Harry was als zanger de frontman, dus die twee kregen vanzelf meer aandacht dan de anderen."

XLeukfeldtartikel19"Ik heb C+B altijd van dichtbij gevolgd en vanaf het begin ook direct gefotografeerd. De jongens kwamen wel bij me thuis, ook Herman Brood en Dickie Beekman. Ik heb destijds veel foto’s gemaakt. Ik had een eigen dokaatje op zolder, maar ik ben die negatieven verdomme allemaal kwijtgeraakt. Mijn broer heeft ze jaren op zolder gehad, maar bij verhuizingen en zo zijn ze verloren gegaan. Ik kan er nog steeds om janken. Als ik dat materiaal nog zou hebben… Ik heb nu een keurig archief en alles netjes gerangschikt, maar vroeger was ik niet zo. Bovendien besefte ik het historisch belang van die plaatjes nog niet. Ik deed het voor de lol, want ik had niet in de gaten dat C+B een grote band zou worden."

"Ik heb ze gefotografeerd bij café Boele Geerts en bij landgoed Valkenstijn in Assen, met Hans Kinds die een dolk in Eelco steekt en Eelco met z’n handen aan een denkbeeldig kruis, als een soort Jezus. Die prent mocht absoluut nooit worden gebruikt (foto linksboven). Toen hun eerste plaatje uitkwam hing er bij hun latere manager Jan Venhuizen in de platenzaak van Lampe al een grote foto van C+B van mijn hand. Later stuurde Phonogram een eigen fotograaf naar Assen om ze te fotograferen. Dat was Herman Baaren, die trouwens veel beroemde (hoes)foto’s van de groep heeft gemaakt. Toen was er voor mij de noodzaak niet meer om plaatjes te schieten. Veel later is dat weer anders geworden. Eelco heeft trouwens ook altijd veel gefotografeerd, de hoes voor Simple Man bijvoorbeeld. Hij zou een prima fotograaf zijn geweest. Hij heeft altijd veel negatieven bewaard, maar waar die gebleven zijn…"


Over Harry en Eelco:
"Eelco is door de jaren heen veranderd vind ik, wat meer introverter, voorzichtiger. Soms is hij tijden onvindbaar, ongrijpbaar is misschien een beter woord. Vroeger was Eelco een flap-uit, geinmaker en humorist van hier tot Tokyo. Veel lachen, gieren, brullen, prachtig!"

XLeukfeldtartikel5"Ik heb Harry pas goed leren kennen toen hij op de Collardslaan woonde, op zo’n kamertje waar hij toen al knipsels van blueslegendes aan de muur had hangen. Z’n moeder was overleden, z’n vader was met een andere vrouw, en Harry had het ouderlijk huis verlaten. Bovendien had hij toen net die ellende met Miep Huisman achter de rug. Hij was zeer depressief. Ik weet nog dat ik hem een keer op de Torenlaan zag, tegenover het pand van de Drentsche en Asser Courant. Hij zat daar op een hekwerk, met zo’n houtje-touwtjejas aan, geweldig te siepen. Harry kon enorm in de put zitten, in zichzelf gekeerd en 24 uur later was dat zomaar weer anders. Soms was hij onmogelijk in de omgang. Ik ben wel bij hem weggegaan dat ik dacht: bekijk jij het maar lekker en de volgende dag was alles weer ok. De mensen hebben dat predikaat op hem gedrukt dat hij altijd zo teruggetrokken was, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo."

"De ene keer was het zwart, de andere keer wit bij Harry. We speelden bijvoorbeeld samen voetbal bij Achilles 1894 (foto linksonder) of in dat beruchte café-elftal van Johan Derksen. Harry voetbalde veel en graag. Op het veld had hij vaak mooie uitspraken: corners moesten op 'melkbussenhoogte' worden voorgegeven, als de tegenstander wankelde, waren ze 'panklaar' en verdediger Jan Houwing gaf hij regelmatig de opdracht 'BCNV', wat een afkorting was van Bij Corners Naar Voren… Als het echter niet liep, gooide hij geweldig zijn kont tegen de krib. Dit is volkomen waardeloos, ik schei ermee uit en ik kom hier nooit meer, riep hij dan. En twee dagen later belde hij me weer: gaan we nog trainen vanavond Rudy?"

"Privé was Harry anders dan wanneer hij Cuby was. Dat had te maken met zijn diverse interesses maar ook met de druk die hij als muzikant en frontman voelde. Dat kan niet anders. Inderdaad, de verhalen over zijn enorme belangstelling voor kunst en literatuur zijn waar. Maar ook dat hij het vaak beter wist en altijd die kennis wilde spuien, achter elkaar door. Daar werden we soms doodziek van, zeker als hij Voetbal International en de Haagsche Post had gelezen. Het was bekend dat hij altijd zeer intellectuele en ingewikkelde boeken las, maar als je onverwachts bij hem thuis kwam zat hij gewoon naar kookprogramma’s op Duitsland 2 te kijken hoor, da's ook een waarheid als een koe. Dat vond hij prachtig. Of hij had alleen het testbeeld aan met allerlei lawaai-muziek erachter of één of ander natuurprogramma dat niks voorstelde."

xLeukfeldtartikel30"Men beweert dat hij moederziel alleen in die boerderij zat. Ja, in het begin misschien, maar Harry kon helemaal niet alleen zijn, nog geen dag. Hij had mensen om zich heen nodig, vandaar dat hij het familieleven van anderen altijd zo geweldig vond. Wij hadden een gezin met vijf kinderen en Harry kwam vaak bij ons thuis. Mijn moeder bakte wel krentenbrood voor hem en zette koffie en dan riep hij steeds: wat een mazzel heb jij man, het is allemaal zo gezellig hier! Als hij voetbal bij ons kwam kijken, zei mijn vader vaak: kom Harry, we pakken een borrel en dat vond hij geweldig, het familieleven, dat hij zelf altijd had gemist maar dolgraag had willen hebben." 

"Door de bank genomen was Harry gewoon een gezelligheidsdier. In de cafés ook. Hij voerde altijd de boventoon. En dan ging het lang niet altijd over de kerken in Dresden hoor, waar hij alle namen van kende. Ook de verhalen dat hij altijd zo zielig door die bossen zeulde. Onzin, natuurlijk ging hij wel het bos in. Maar ik ken mensen die meer in het bos zaten dan hij. Daar moest hij altijd wel om lachen als ik dat tegen hem zei. En één ding is zeker: mensen die hem nastonden, daar was hij hartstikke goed voor. Als ik ergens mee zat, kon je altijd als eerste op hem rekenen, zo was hij. Maar als je het bij hem verprutst had, kon je het helemaal schudden. Dat kwam nooit meer goed. Hij was geen ruziemaker en wilde ook nooit wat uitpraten. Als we wat onenigheid hadden, moest daar gewoon een tijdje overheen gaan. Dan moest je elkaar maar drie, vier weken niet zien en dan genas het allemaal vanzelf wel."


Over Grolloo:
xLeukfeldtartikel31"Die tijd in Grolloo is achteraf erg geromantiseerd. Frans Jansen heeft dat laatst op jullie website eveneens bevestigd. Natuurlijk heeft Harry jaren in Grolloo gewoond, maar op het laatst zat hij vaak bij Harm Hofsteenge of bij Jan Dekker in Assen en nam hij de laatste bus terug of sliep hij bij mij." 

"Die boerderij was natuurlijk vreselijk. Op de deel heeft de band in het begin wel gerepeteerd, maar vaak was het er veel te koud en te tochtig om er te kunnen spelen. Harry liet zich ook keurig in die rol drukken, van de pijprokende, in zichzelf gekeerde bluesman die teruggetrokken op het boerenland woonde. Deels was dat zo, maar hij vond dat ook wel mooi hoor, die media-aandacht. Maar in de praktijk viel het allemaal wel mee."

"Ik ben vaak in Grolloo geweest, al in de vroege periode. Ik heb Harry er nog gefotografeerd voor een artikel van Sjoerd Punter voor Aloha of Hitweek. Op de een of andere manier kon ik altijd goed met Harry opschieten. Waarom weet ik niet, maar ik had toch een band met hem. Hij liet mensen ook wel opzettelijk in dat imago van hem geloven. Als er in latere jaren iemand uit het westen kwam voor een interview zei Harry vaak tegen mij: zal ik m’n kunstje weer doen? Dat bestond dan uit een gesprek, de terreinwagen in, Mozart aan, en een stukje door Drenthe rijden, weet je wel? Via Amen bij Ab Sligter langs, even naar Grolloo en dan weer terug naar Rolde. Dat deed hij puur voor die lui van de pers, ter bevestiging van dat beeld van hem. Ze hadden eens moeten weten dat hij niet eens een rijbewijs had… Maar zo ging dat, dat was de mythe die pers en publiek graag wilden zien. Nou dat kregen ze dus ook…"

"Harry was ook helemaal niet zo’n vrouwenverslinder. Al die verhalen over orgieën en meisjes in de bedstee, geloof er maar niks van. Hij schopte ze er zelfs uit, als het wildvreemden waren. Dat heb ik zelf meegemaakt met twee Duitse meisjes. Die meiden vielen trouwens toch veel meer op types als Herman Brood en Eelco Gelling." 

XLeukfeldtartikel26"Herman Brood (links) heb ik voor het eerst gezien bij een repetitie in de oude Kolk. Ik ging regelmatig kijken als ze repeteerden en ik hoorde vaak als één van de eersten hun nieuwe nummers. Brood was in het begin een ongelooflijk rustige, bedaarde knaap. Verlegen zelfs. Hij paste eigenlijk helemaal niet bij de band vond ik. Later werd dat snel anders. Hij was wel een beetje zo’n intellectuele peer weet je wel, qua woordkeuze en zo. Hij kocht ook altijd Vrij Nederland. Brood woonde lang bij zijn ouders in café Spoorzicht, waar ik ook wel kwam, evenals in café De Peuk, tegenover de oude Kolk. Dat was zo’n echte Asser buurtkroeg, waar altijd oude mannen zaten met flesjes bier. Door veel van die oudjes werden we in het begin wat achterdochtig bekeken. Eelco had een keer een hele witte broek aan, zeer strak om de billen, maar aan de bovenkant een beetje open van achteren, vooral als-ie op een stoel zat. Er kwam een man voorbij met een fles bier in z’n handen en hij kieperde zo dat bier in die broek van Eelco, die zeiknat was, maar verblikte noch verbloosde. Herman Brood was natuurlijk ook een leip, zeker als hij gebruikt of gedronken had. Ik was een keer bij een concert en zag vanuit de coulissen dat Brood zich spiernaakt uitkleedde. Terwijl de band speelde rende hij in z’n blote kont achter ze langs, twee, drie keer over het podium heen en weer."


Over te laat zijn:
"De verhalen over Eelco dat hij altijd te laat was, zijn bekend. Harry kon laaiend over worden. Hij was altijd een man van de klok. Ik werd een keer opgebeld door een journalist. Hij had een afspraak met Harry, maar kreeg onderweg vertraging. Vervolgens heeft hij Muskee gebeld en gezegd dat hij iets verlaat was, een kwartiertje of zo. Toen hij echter aankwam op de afgesproken plaats was Harry er niet meer. Vervolgens heb ik Harry gebeld en die begon te fulmineren: moet je luisteren, ik heb gvd m’n hele leven op iedereen zitten wachten, ik doe dat niet meer! Deze man had een afspraak om twee uur. Hij wil toch een stuk over mij schijven, dus heeft hij mij nodig, ik hem niet. Dat was typisch Harry.”

XLeukfeldtartikel8"Eelco was totaal anders. Als je met hem een afspraak had om twee uur, kwam hij pas tegen vijven opdagen. Dat wist je gewoon. Dan zei hij: sorry Ruud, ik heb nog even een paar uurtjes op bed gelegen. Ik had zo’n hoofdpijn hé, maar ik ben er nu weer helemaal bij hoor. Zo’n charmeur is hij wel… Als je met hem over drinken praatte, gebeurde precies hetzelfde. Ik zei wel eens tegen hem: man zuip toch niet zo veel. Dan antwoordde hij met dat zalvende stemmetje van hem: Ruud, ach kom, iedereen neemt toch wel eens een slaapmutsje? Daar kun je toch niet tegenaan lullen hè? Dat overdreven relativeren maakte praten over gevoelige zaken niet altijd gemakkelijk."

"Eelco had tijden zo’n vreselijk slecht gebit. Tieme van Veen en ik hadden geld ingezameld om dat gebit te laten renoveren. We hadden afgesproken naar Den Haag te gaan, maar Eelco niet te vertellen waarvoor we kwamen. Als hij dat geld in handen zou krijgen, zou het overal aan opgaan, behalve aan z’n tanden. We zouden het bedrag rechtstreeks aan die tandarts overmaken. We hadden verdomme 3000 euro opgehaald, geen kattenpis. Om half drie zouden we Eelco treffen in café Vondel in de Vondelstraat. Wij waren er al om twee uur. Flesje bier gedronken, het werd drie uur, vier uur, nog steeds geen Eelco. Om half vijf kwam John Lagrand, die bij C+B mondharmonia speelde, binnen en nam direct een borrel. John heeft Eelco nog voor ons gebeld. Een uur later was hij er nog niet. Tieme zei: bekijk het maar, sodemieter op, we gaan terug. We zaten nog geen kwartier in de trein naar huis, belt Gelling: ja sorry jongens, dit en dat en allerlei smoesjes. Daar kwam je dan helemaal voor uit Assen. Maar dat is Eelco, die is daar veel te gemakkelijk in."


Over het uiteenvallen van de band:
"Rond 1971 zag je dat C+B steeds meer problemen kreeg. Uiteraard waren er al de nodige wisselingen geweest: Middel en Kinds eruit, later ook Jaap van Eik en Herman Brood, en die Zwolse jongens erbij. Ik ging regelmatig mee met de concerten en je zag dat dingen niet goed gingen. Er kwamen mensen bij die ik niet mocht, nieuwe roadies bijvoorbeeld. Je voelde dat het niet goed met de band ging, vooral toen ambitieuze plannen voor Engeland en Amerika niet doorgingen door geklooi van de band zelf. Vervolgens wisselden ze van manager. Yde de Jong kwam en toen was het helemaal mis. Laat maar, dacht ik, het gaat toch zoals het gaat."

xLeukfeldtartikel12"Na het uiteenvallen van C+B in 1972 zag ik Harry veel vaker, want hij trad minder vaak op. Dat was in de periode dat hij in die flats woonde aan de Smetana- en Maria in Campislaan en zijn relatie met Mariska Cock. In die tijd ben ik een paar keer met Harry op vakantie geweest. Soms was Mariska daarbij. We gingen onder meer naar Italië en Kreta (foto links, op weg naar het graf van de Griekse schrijver Kazantzakis). Dan kon hij heel anders zijn hoor. Hij was vaak de eerste op de camping die met iedereen contact legde. Hij kakelde dan honderd-uit en praatte met iedereen, niet te geloven. Veel eerder dan dat ik dat deed. Terwijl ik zogenaamd zo makkelijk in de omgang was. Heel opvallend. Hij zei nooit wat hij deed en wilde het ook vaak over bepaalde dingen niet hebben. We reden op vakantie in de auto en Harry had een demo-band van The Legend bij zich, die nog uit moest komen. Die draaiden we steeds. Hartstikke mooi man. Maar hij wilde er niet over praten, alleen luisteren. Hij had van het zwemmen uitslag op z’n buik gekregen. Wij naar een apotheek. Hij deed z’n shirt omhoog en zei: Hier mot ik zalf voor hebben. Dan smeerde hij zich in en ging twee dagen op een berg bij het meer zitten, volkomen van de kaart. Daarna was het weer goed."

"Je had rond 1973/1974 de meesterkraker Aage M., die bekend was om zijn beruchte inbraken. Hij was veroordeeld en zat in de gevangenis in Leeuwarden, maar wist voorjaar 1974 daaruit te ontsnappen. Dat was in die tijd voorpaginanieuws. Heel Nederland was maanden naar hem op zoek. Harry was die zomer met zijn vriendin Mariska Cock een keer in hotel-restaurant Koningsberg in Anloo. Achteraf bleek dat een ober in Harry de ontvluchte Aage M. meende te herkennen. Toen wij weer weggingen, noteerde hij het kenteken en gaf het door aan de politie. Die achterhaalde het adres en stond in no-time met een flinke groep agenten bij de moeder van Mariska op de stoep, waar Harry en Mariska op dat moment waren. Die agenten meenden een grote slag te kunnen slaan door Aage M. op te pakken, en waren eigenlijk flink teleurgesteld toen ze Harry herkenden. Het probleem was natuurlijk snel opgelost, maar Harry vond het absoluut niet leuk en kon er ook niet om lachen. Wij overigens wel…"

xLeukfeldtartikel32"Eind jaren tachtig/begin jaren negentig wilde hij helemaal stoppen. Dat was in die minder succesvolle Muskee Gang-periode en Harry was het reizen met dat busje en alle gedoe eromheen helemaal zat. Hij zei: dan moet je met negentig kilometer per uur naar Vlissingen rijden, alles opbouwen, optreden, alles afbreken en weer dat hele klere-eind naar huis. Ben je een hele dag mee kwijt. Ik kan dat echt niet meer opbrengen. Toen heb ik tegen hem gezegd: dan moet je een andere vorm zoeken. Je hoeft niet met dat busje mee. Waarom ga je niet apart met de auto? Dan laat je je rijden, hoef je niet zo vroeg van huis en kan je na het concert weer weg wanneer je wilt. Maar ik kan die jongens niet in de steek laten, vond hij. Nou, die begrepen dat volkomen. Harry vroeg eerst of ik hem wilde rijden, maar daar had ik geen tijd voor en geen zin in. Ik heb toen voorgesteld om Henk Kamp te vragen, van de fanclub. Dat heeft Harry gedaan en Henk wilde dat wel. Voor Harry was dat ideaal. Dat scheelde hem vele uren per optreden en dat was toen DE oplossing. Later, in de tijd van C+B 2, reed hij vaak met Erwin Java mee."


Over C+B 2: 
XLeukfeldtartikel18"Ik heb de opstart meegemaakt in 1995 van de nieuwe C+B (foto links, met onder meer Daniël Lohues), onder leiding van Johan Derksen en Henk Aa. In café Hofsteenge was die eerste bijeenkomst. Daar is ook het idee ontstaan om de groep uit het clubcircuit te halen en ze in de theaters te brengen. Johan Derksen zei: dat kun je wel willen, maar dan moet je wel kwaliteit leveren, dan moet C+B op één of andere wijze weer bij elkaar. En zo is die band weer samengekomen, maar dan zonder Eelco en Brood. Erwin Java is gebleven en de Zwolse jongens van vroeger, Hans la Faille, Helmig van der Vegt en Herman Deinum kwamen terug. Achteraf gezien een gouden greep natuurlijk. Opvallend genoeg is vanaf dat moment de aandacht voor die oude platen enorm toegenomen, meer dan in de jaren zestig zelf. Dat bracht ook de mythe rondom de oude groep terug. Oudere jongeren veerden op: C+B is er weer! Met natuurlijk een geweldige bezetting. Met Cat’s Lost pakten ze er ook een stuk jonger publiek bij. Met dat imago hadden ze nog jaren door kunnen spelen. Toen Harry overleed, was 2012 ook al bijna volgeboekt…"

XLeukfeldtartikel14"Muskee greep bij concerten vrijwel altijd terug op het bekende repertoire van de oude platen. Dat was een beetje makkelijk, maar dat kwam omdat Harry een broertje dood had aan repeteren. Hij was best wel lui hoor… Dat oude repertoire zat er geheid in natuurlijk. Daar komen de mensen voor, zei hij. Maar hij had weinig zin om nieuw werk in te studeren en hij bepaalde wat er werd gespeeld. Maximaal presteren met minimale inzet, dat was een beetje zijn insteek. Hij was erg gemakzuchtig en heeft dingen laten verslonzen, ook in de persoonlijke sfeer trouwens. Ik heb talrijke foto-exposities gehad, maar Harry is nooit wezen kijken. Hij heeft één keer een tentoonstelling van mij met foto's over hem geopend, bij de Asser Bluesdagen (foto boven). Het moest vaak van anderen komen, van zijn vrienden. Als hij in Assen uitwilde belde hij mij of ik de kennissen op wilde trommelen. Hij belde op de gekste momenten en soms wist ik al dat hij eindeloos over dit en dat wilde ouwehoeren. Je hoefde dan niks te zeggen, Harry lulde wel. Soms had ik daar helemaal geen behoefte aan en dan nam ik gewoon niet op als ik in de display zag dat hij het was. Dat was niet vervelend of onvriendelijk bedoeld, maar ja, Harry was Harry hè? En daar had je niet altijd zin in…"


Over fotograferen: 
XLeukfeldtartikel27"Ik vond en vind zwart-wit foto’s wel bij Harry, C+B en de blues passen. Harry wilde trouwens zelf ook vaak graag in zwart-wit. Dat zie je in het laatste fotoboek Back Home, maar ook bij de foto’s voor de CD-box Blues Traveller: 40 jaar C+B."

"In die tijd was Jan Vrielink manager en hij vroeg me: ik wil graag een nieuwe serie van Harry hebben, wil jij daar eens over nadenken? Harry liet zich niet graag fotograferen. Je kon tien afspraken met hem maken en daarvan werden er negen afgezegd en die ene sessie eindigde dan nog bij Hofsteenge achter de bar als je niet uitkeek. Maar goed, ik heb toen wat ideeën uitgewerkt: een paar plaatjes langs de spoorrails, een paar op een hunebed en een paar portretfoto’s."

"Die foto’s langs de spoorrails hebben we gemaakt bij Hooghalen. De CD-box heet Blues Traveller, dus het idee van reizen per trein, van die hobo’s van vroeger en zo moest daarin tot uitdrukking komen. Harry bezat zelf een lange jas. Ik had een grote leren koffer geregeld. We hebben die klus bewust bij de overgang gedaan, zodat je aan de dichtgaande spoorwegbomen kon horen dat er een trein aankwam. Dat gebeurde op een gegeven moment ook. Wij natuurlijk als een scheet van dat spoor af. De trein passeerde ons met hoge snelheid en vervolgens gingen wij door met fotograferen. Een paar minuten later kwamen er met gillende sirenes twee politie-auto’s aan. Twee dus hé? Bij dat kleine perronnetje in Hooghalen…"

XLeukfeldtartikel20"Die politiewagens stopten, er kwamen agenten uit en één herkende Harry. Die zei: verrek Muskee, ben jij het? Je weet toch verdomme dat je hier niet mag komen. Levensgevaarlijk man! Ik vroeg aan die agenten: hoe weten jullie nu zo snel dat we hier zijn? Waarop die politieman antwoordde: Nou, de machinist van die trein die jullie net passeerde heeft alarm geslagen en gezegd: er loopt een sjofele, oude zwerver met een versleten koffer en een hoed op langs het spoor. Dat was dus Harry… Die machinist dacht dat die oude man met zijn schamele bezittingen voor de trein wilde springen… Over mij hadden ze het niet. Nee, het ging nadrukkelijk om die bejaarde vent met die koffer… Harry vroeg nijdig: Zie ik er dan zo armoedig en verlopen uit? Ja, beaamden wij volmondig, wist je dat niet? Die sessie heeft wel één van de bekendste foto’s van Muskee opgeleverd (links een alternatieve versie, met een zittende Harry). Veel mensen vinden hem mooi. Hij hangt ook groot in het C+B Museum. Maar persoonlijk vind ik die foto’s op het hunebed (volgende pagina) beter."


Harry’s laatste project:
xLeukfeldtartikel22 kopie"In 2005 heb ik samen met Johan Kleine, Geert Loman en Aad Doek het boekje Geuren van Stadsrand gemaakt, waarin 15 Assenaren literair werden belicht in gedichten van Geert Loman. Ik heb daar toen de zwart-wit foto’s voor geschoten. Hierna kwam het idee om nog eens iets dergelijks te doen, maar dan op grotere schaal. Ik kreeg toevallig een boek in handen met gedichten van Huub van der Lubbe. Ik vond het wel mooi om zoiets te maken met teksten van Harry (hierboven op de foto met Bertus de Vroome, Frans Jansen, Rudy Leukfeldt en Johan Derksen) en foto’s van mij. Harry vond het een goed idee. Het is een tijdje blijven liggen, ook omdat Harry nauwelijks teksten van zijn eigen nummers had en weinig zin had om dat allemaal uit te gaan zoeken."

"Rond zijn 70ste verjaardag is dit plan mede op initiatief van Albert Haar toch weer opgepakt. Aan Muskee is gevraagd om ervoor te zorgen dat de gekozen teksten beschikbaar kwamen. Hij heeft de fans nog opgeroepen om originele teksten aan te dragen. Uiteindelijk kwamen die er ook, hoewel we voor veel teksten de nummers talloze malen hebben afgeluisterd. Dat was nog een enorme klus. Het was soms lastig om te horen wat Muskee precies song. Hij wist het zelf ook niet meer. Vaak waren die teksten in de loop der jaren veranderd. Bij live optredens maakte hij er maar wat van als hij de woorden niet meer kende. Maakte ook niet uit. Het was  een boeiend en passend project om te doen en ook ons laatste, zo bleek achteraf. Heel mooi vind ik zijn liefde voor Douwina, die hij beschrijft in More Than I Could Ask For. Want in zijn relatie met Douwina vond hij de stabiliteit en huiselijkheid waarnaar hij altijd op zoek is geweest. Dit is ook de tekst die uiteindelijk in het Drents op zijn grafsteen is gekomen. Back Home verscheen op 11 juni 2011, toen Harry zeventig werd."

xLeukfeldtartikel28"Doordat we met het boek Back Home bezig waren heb ik die ellende rond Harry’s gezondheid van heel dichtbij meegemaakt. In het begin was het allemaal niet zo duidelijk, want hij had altijd wel wat: pijntje hier, pilletje daar. Vaak was het niets of werd het afgedaan met: ach komt wel goed en zo. Maar nu was het wel degelijk ernstig, doch dat bleek later pas. Eerst was er sprake van galstenen en die zijn er in het ziekenhuis uitgehaald. Harry moest aansterken, werd verzekerd. Toch was er bij de mensen om hem heen direct het gevoel dat er meer aan de hand was. Johan Derksen en ik bezochten hem in het ziekenhuis en Johan zei daarna tegen mij: volgens mij is het niet goed met Harry. Dat idee had ik ook. Ik zag hem uit bed stappen met die dunne beentjes en ik dacht: ik weet het niet. Maar goed, Harry mocht weer naar huis, en daarna is het dus helemaal misgegaan. Ik ben daar intensief bij betrokken geweest, maar ik vind het ongepast om daar dieper op in te gaan. Dat is privé en gaat verder niemand wat aan. Het is ook niet belangrijk voor dit verhaal. We weten hoe het uiteindelijk is afgelopen. Dat hij met zijn overlijden een grote leegte heeft achtergelaten is duidelijk. Niet alleen als artiest, maar ook als vriend. Naarmate de tijd vordert, besef je dat steeds meer. Maar ik vind het fantastisch dat ik die periode heb meegemaakt, dat ik bij veel dingen betrokken ben geweest en dat ik al die foto’s heb gemaakt. Want aan die plaatje zitten dierbare herinneringen. We zitten als vriendengroep nog regelmatig bij elkaar en dan gaat Harry natuurlijk vaak over de tong. Op een goede manier hoor, maar ook wel eerlijk, zoals we dat altijd hebben gedaan."

"Over boeken gesproken: In Back Home staat een songtekst van Harry, toepasselijk getiteld Deadlines. Daarin zingt hij onder meer: When it comes to the end, will I die in sorrow or will I die in shame? But when this is all over, it doesn't matter anymore. Zo voel ik dat nu ook. Het boek is dicht en het doet er allemaal niet meer toe. En Harry zal het allemaal best vinden vermoed ik. John Lee Hooker zong het al: When the Blues ends, the Boogie begins. Het zal dus best een dolle boel zijn, op de plek waar Harry en zijn makkers zich nu bevinden. Laat dat maar aan hem over…"
xLeukfeldtartikel29 

N.B. Veel van de foto's in dit artikel zijn van de hand van Rudy Leukfeldt. Met zijn toestemming werden ze geplaatst, waarvan enkele zelfs voor de eerste keer. Uiteraard dankt de redactie Rudy zeer voor zijn ruimhartige medewerking!

ZLeukfeldtartikel27 kopie 

Naar boven